Spirituele stervensbegeleiding. U mag hier stukjes verwachten die daar mee te maken hebben,uit eigen ervaring en stukjes die me aanspreken. De wind die raast zal een veer laten zweven, een veer die geen weerstand kent wordt hierdoor verplaatst. Onze gedachten los laten en zijn zoals een veer, zal ons doen zweven, we zullen hierdoor de schatkamers kunnen binnen treden van innerlijke rust.
donderdag 29 december 2016
klein gedicht.
Klein gedicht
Wanneer we al het werk gedaan hebben
waarvoor we naar de aarde zijn gezonden,
mogen we ons lichaam afleggen
dat onze ziel gevangen houdt,
zoals een cocon de latere vlinder omsluit.
En wanneer de tijd is gekomen,
kunnen we het loslaten
en zullen we vrij zijn van pijn,
vrij van angst en zorgen,
vrij als een heel mooie vlinder
en terugkeren naar huis bij God...
Door: Felice
warme groet Jeltje
woensdag 7 december 2016
Het verzoek, Levine.
Een vriendin van me deed me op een bepaald moment het verzoek of ik haar moeder, die lag te sterven aan kanker, een bezoek wilde brengen omdat ze het gevoel had dat ze heel gauw zou komen te overlijden en dacht dat een ontmoeting met mij haar goed zou doen.
Toen ik de kamer binnenkwam, ontmoetten de heldere ogen van haar moeder de mijne met een warme glimlach en een gevoel van kalmte en rust. Kennelijk was ik daar niet om de moeder te helpen, maar om de angst van haar dochters, die zich in de deuropening verdrongen, weg te nemen, omdat ze zelf in het reine moesten komen met het op handen zijnde sterven van hun moeder.
Toen ze het erover had dat ze net uit het ziekenhuis was teruggekomen en dat de doktoren hadden gezegd dat het vermoedelijk de laatste keer was geweest, was het duidelijk dat ze zich praktisch niet meer met haar lichaam identificeerde, terwijl ze met de paar lokken grijze haren lag te spelen die ze na de chemoteherapie nog over had. Ze had volledig aanvaard dat haar lichaam lag weg te teren. Ik had het gevoel dat ik maar heel weinig voor haar hoefde te doen.
Toen ik op het punt stond om weg te gaan, vroeg ik of er misschien iets was dat de openheid die ze kennelijk zo duidelijk bezat in de weg stond. Ze zei dat ze zich redelijk goed voelde, soms alleen een beetje ontredderd, een beetje in de war en dat ze geen idee had waar dat aan lag. Dit kon natuurlijk best het gevolg zijn van de verandering van voeding, van het gewichtsverlies, van de giftige stoffen in haar lichaam of van een aantal bij-factoren van haar ziektebeeld. Maar ik had het gevoel dat het ook wel eens het gevolg kon zijn van de zeer sterke pijnstillende middelen die haar volgens haar dochters door de dokter werden toegediend. Ze zei dat ze eigenlijk haast geen pijn had, maar dat de doktoren hadden gezegd dat het allemaal toch al moeilijk genoeg was en dat ze zo tenminste niet ook nog pijn hoefde te lijden.
Ze hadden haar een relatief hoge dosis van een bepaald pijnstillend middel gegeven, dat ze met de regelmaat van de klok moest innemen. we hadden het er kort over hoe zich daarna voelde en ik stelde voor dat ze de dosis misschien wel eens zou kunnen verminderen om te kijken of er inderdaad een bepaalde grens was waar er geen verlies van helderheid zou optreden, terwijl ze toch de pijn nog onder controle had. Een punt waarop de pijn niet merkbaar zou toenemen, maar waarop ze ook in staat zou zijn om haar helderheid van geest te behouden. Het was een zeer delicaat evenwicht, maar ze kon het naar eigen believen proberen en kijken hoe het voelde.
Terwijl ik haar op deze mogelijkheid opmerkzaam maakte, ging ik bij mezelf na of ik wilde dat er een verandering in haar toestand zou optreden, of ik een of ander motief kon bedenken waarom ik haar iets wilde 'verkopen', waarvan ik dacht dat het het beste voor haar zou zijn. Maar ik vond helemaal niet dat ze zo nodig iets 'moest' doen. Het was werkelijk bedoeld als een alternatief, waarvan ze zelf al dan niet gebruik kon maken.
Haar dochter vertelde me dat haar moeder de volgende dag de dosis had verminderd en in een paar uur tijds merkte dat de pijn weliswaar toenam, maar dat ze eveneens veel helderder van geest was. En dat ze een paar dagen later op haar eigen manier was gestorven, helder van geest, omgeven door haar familie, in staat om op een directe en liefhebbende manier afscheid te nemen. Ze stierf als iemand uit één stuk, die de verantwoordelijkheid voor zijn leven op zich neemt vanuit een gevoel van liefde voor zichzelf en voor anderen.
Stephen Levine
Warme groet Jeltje
woensdag 2 november 2016
In het Licht
Beween je overgegane geliefden niet. Zij zijn in het Licht. <3 Bij de dood van een geliefde, een ouder of een vriend heeft men de natuurlijke behoefte om gehecht te blijven aan herinneringen: voorwerpen, brieven, foto's. Maar dat volstaat niet om zijn of haar aanwezigheid te bewaren. Want de aanwezigheid van een wezen ligt niet besloten in de voorwerpen, maar in zijn geest. En zolang men blijft draaien rond enkele voorwerpen, blijft hangen bij het bekijken van foto's, gaat het niet om de geest maar om de materie.
In stilte gaan bidden bij een graf, ook dat is natuurlijk. Maar wat zich in dat graf bevindt, is het lichaam, niet de geest. De geest heeft behoefte aan vrijheid en doet moeite om zich van het lichaam los te maken en te gaan reizen in de oneindigheid die zijn echte vaderland is. Indien men lijdt en weent bij een graf, alsof de persoon die erin rust daar voor eeuwig zou moeten blijven, beperkt en stoort men zijn geest die zich slechts wenst te bevrijden. Men vindt een geliefde niet terug door hem te bewenen.
Als je hem werkelijk wilt terugvinden, span je dan in om hem te gaan zoeken waar hij is, zeer ver, zeer hoog in het licht.
© Omraam Mikhaël Aïvanhov
Warme groet Jeltje
maandag 10 oktober 2016
Thewis
Hebben en zijn.
de rol van moeder krijg je als je kinderen HEBT, de rol van oma krijg je als je kleinkinderen HEBT, enz. doch dat is slechts een woordje, het heeft ook niets te maken met je ZIJN.
ZIJN is wat je bent, wat je aller eigenste innerlijk IS.
vanmorgen werd ik blij en gelukkig wakker, niets geen drama, een fijn gevoel dat alles goed is zoals het is, op dit moment.
Is het niet zo dat een mens van drama houd? nog meer dan zich gelukkig voelen?
Hoe kun je in godsnaam nu verdrietig zijn als je weet dat je zoon nu veel gelukkiger is dan hier op aarde? En wie er voor open staat wil troosten? Dankbaar zijn dat hij er mocht zijn voor een ieder, dat is iets wat velen nog zullen leren.
Warmte en liefde zal hem verder dragen, een ongelooflijke stuwkracht geven.
Dank je wel lieve Thewis dat ik er voor je mocht zijn.
een dankbare 'moeder'
10-10-84/ 22-4-2016.
Warme groet Jeltje
zaterdag 17 september 2016
Vandaag begraaf ik jou in mij
Vandaag begraaf ik jou in mij,
niet in de aarde, niet in die kist,
niet bij die bomen, in de ochtendmist.
Daar ben jij niet, jij bent veilig in mij.
Vandaag begraaf ik jou in mij,
niet bij die steen daar in die lange rij,
al die oude namen, daar hoor jij niet bij.
Nee, vandaag begraaf ik jou in mij.
Dan kan ik met je praten en je antwoord geven,
dan blijf jij leven in mijn leven.
Hier neem mijn ogen en kijk met mij,
neem mijn voeten en loop met mij,
we gaan naar huis toe, wij allebei.
Vanaf vandaag leef jij in mij.
Vandaag begraaf ik jou in mij.
Ik zal je niet zoeken waar je niet bent.
Blijf maar bij ons hier waar je iedereen kent.
Jouw plaats aan tafel hou ik voor je vrij.
We zullen lachen en weer plannen maken.
Ik zal met je slapen en met jou ontwaken.
Hier neem mijn mond en lach met mij,
neem mijn handen en voel met mij.
Wat je nog doen wou, doe ik erbij.
Vanaf vandaag leef jij in mij.
Haal weg dat kruis en al die witte bloemen.
Verscheur de krant waarin ze jouw naam noemen.
Hier neem mijn ogen en kijk met mij.
Neem mijn hart en leef met mij.
Want jouw dood is nu voorbij.
Vanaf vandaag leef jij in mij...
Ik zal twee levens leven, met jou in mij.
Tekst: Belinda Meuldijk/Maarten Peters
Album: Rob de Nijs
warme groet.
zaterdag 3 september 2016
Lezing bij de crematie van Thewis Mulder.
Lieve lezer,
22 April is mijn zoon overleden ten gevolge van een hersentumor, en 28 April was de crematie. hij mocht 31 jaar worden.
Ruim anderhalf jaar heb ik hem verzorgt en toen de vraag kwam wie het woord zou doen tijdens de crematie vond ik het niet meer dan logisch dat ik dat zelf ging doen
Het leek mij goed om dit te delen met u,
Van harte welkom, familie,vrienden, en iedereen die om welke reden dan ook verbonden is met Thewis, fijn dat u er bent en dat we met elkaar in deze verbondenheid Thewis in liefde willen dragen zodat Thewis dit kan voelen. Kaarsen worden ontstoken en het lied; wit licht van jeroen van koningsbrugge werd gedraaid.
Ik lees u een stukje voor uit het Aquarius Evangelie van Levi Dowling. Hoofdstuk 54; 4-13.
En dragers brachten het lichaam van de enige zoon ener weduwe, binnen om te worden gebalsemd; de wenende moeder volgde hem op de voet; haar verdriet was groot. En Jezus zeide: Goede vrouw, droog uw tranen; gij volgt nu slechts een ledige huls; uw zoon is daar niet in.
Gij weent omdat uw zoon dood is. Dood is een wreed woord; uw zoon kan nooit sterven.Hij had hier in het stofkleed een hem opgedragen taak te volbrengen. Hij kwam, deed zijn werk en legde het stofkleed terzijde om over te gaan tot het volbrengen van opdrachten, die boven het bewustzijn uitgaan, en zo zal hij tenslotte de kroon van het volmaakte leven ontvangen.
En wat uw zoon heeft en wat hij nog moet doen, moeten wij allen doen. Als gij nu uw verdriet koestert en uw smart de vrije teugel laat, zullen zij elke dag groter worden. Zij zullen uw gehele leven in beslag nemen tot u ten slotte niets meer bent dan een hoopje ellende, doorweekt van bittere tranen.
In plaatst van hem te helpen, maakt gij, door uw groot verdriet, het uw zoon alleen maar moeilijk.hij zoekt nu uw troost zoals hij steeds heeft gedaan; is blij wanneer gij blij zijt; is bedroefd wanneer gij treurt. begraaf uw narigheden diep en glimlach om verdriet en verlies uzelf door de tranen van anderen te helpen drogen. Na gedane plicht komen geluk en vreugde; en vrolijkheid bemoedigt de harten van hen, die overgegaan zijn.
Het zal voor velen van jullie een schok geweest zijn dat Thewis zo jong, naar onze begrippen, afscheid moest nemen van het aardse leven. Dat confronteerd enorm.
Zij die de laatste tijd gesprekken met Thewis hebben gehad zullen weten dat het goed is zoals het nu gegaan is.
De afgelopen tijd werd hij innerlijk rijper en wijzer en ik weet zeker dat er enkelen onder jullie zijn die van zijn ziek zijn enorm hebben geleerd, wellicht onbewust, inzichten die hij schonk en aanleiding werden om over de werkelijke belangrijke dingen in dit leven na te denken, niets gebeurt nooit voor niets. Wij allen krijgen ervaringen als levens lessen, en nooit meer dan je dragen kunt. Dat is een wet.
Thewis sprak over rondjes draaien, een film zien, totdat hij de lessen had geleerd, en als de les geleerd was hield de film op. Je kunt de lessen accepteren of verwerpen, aan ieder de keus.
We nemen- ieder op zijn eigen manier- afscheid van een persoon die we vrijwel allemaal op een andere manier hebben leren kennen.
Door zijn ziekte leerde hij snel middels harde ervaringen. Dit afscheid is voor hem dan ook niet pijnlijk hij weet dat hij-vooral nu- een gelukkiger leven binnen gaat, immers de dood van het stoffelijke lichaam is een geboorte in de geestelijke wereld omringd door degenen van wie hij hield, zoals zijn grootvader.
Er zijn geen redenen voor medelijden, er is wel een reden voor vreugde terwille van Thewis.
Een aards mens denkt veelal aan zichzelf aan dat gene wat hij of zij zou willen of wensen. Maar de wensen van aardse mensen zijn ego-centrisch en vooral kortzichtig. Natuurlijk is zijn heengaan voor ons allemaal een verlies- Maar zou dat verlies de vreugde om het nu bestaande geluk van Thewis verdringen?
Thewis zijn angsten zijn verdwenen, zijn gevoel van tekort schieten is weg, zijn vrede om het weerzien van geliefden ook met helpers, is er voor in de plaats gekomen,
Ik ben dan ook ontzettend dankbaar dat ik vanaf deze kant hem mocht bijstaan.
laten wij - tenminste proberen- nadat wij onze emotie's hebben doorgrond en hebben geuit, wat zeer belangrijk is, immers een wijs mens onderdrukt niets, vrede hebben met de situatie. Het is goed zoals het nu is.
Niet tegenstaande de leegte die hij achter laat, onze aardse zintuigen bemerken hem niet meer maar hij zal, en Thewis wist dit, indien we er behoefte aan hebben, er zijn om ons te troosten, ons zijn geluk uit leggen, om ons zijn vrede door te geven mits je daar voor open wilt staan.
Hij weet ook dat wij hem zouden begrijpen en dat wij zijn heengaan zouden accepteren zoals het is
Thewis dankjewel voor al je kwetsbaarheid tijdens je verzorging. Ben je zeer dankbaar dat je me hierin vertrouwde.
Weet dat mijn hart bij jou is.
Hierna het gedicht van Hans stolp, eerder op dit Blog Geplaatst.
Wil een ieder die dit leest zich bewust wordt van de boodschap hierin verweven.
Warme groet Jeltje. (helaas lukt het me niet om de alinia weer te geven)
woensdag 27 april 2016
rouwverwerking
http://www.aandachtvoorverliesenrouw.nl/index.html
Een site van Mettelina Baarda.
neem eens een kijkje bij haar.
Een site van Mettelina Baarda.
neem eens een kijkje bij haar.
Abonneren op:
Posts (Atom)






