lieve zoon

langzaam begin je weg te glijden, geen interesse meer voor tv, telefoon en buiten wereld. Ogen die wat suf kijken, niet weten waar je bent. In de verte staren.Ik geef je te eten en met de ogen dicht neem je iedere hap, toch wel smaakvol, ik zag dit eerder. Een proces wat vordert..... zeg je voor nu welterusten. je bent moe lieve zoon. mamma.

alweer.....

Tja, wat wil ik schrijven? wat ik zie wat ik voel? Een dagboekje houd ik deze keer niet bij. wederom mag ik iemand van mijn familie begeleiden. Het is onze zoon van 30 jaar, hij heeft een hersentumor, vorig jaar november geconstateerd. o, mijn God wat is dit moeilijk. De onrust in mij,het niet weten wanneer. Ik zie hem afglijden in....geen energie, slapen, niets wat meer interesseert, zelfs zijn geliefde telefoon niet eens. het contact met de buitenwereld. is het de binnenwereld die roept? zou heel goed kunnen. eetlust die verdwijnt. Zo maar even wat gedachten op dit papier gezet. het gaat niet goed dus, maar wat is niet goed? voor onze begrippen? 3-4-15.

warme groet Jeltje 20-4-15. Al 2 dagen heeft thewis last van zijn darmen. hevige buikpijn, we zijn eergisteravond (18-4) zelfs naar de spoedeisende hulp geweest, foto's gemaakt, harde buik en waarschijnlijk komt dit van de medicatie. Voor nu; paracetamol of ander pijnstiller en zakjes movicolon om de darmen te stimuleren. ook trekt hij zich steeds meer terug. (Proces) gaat vanzelf, houd van rust en stilte. ruikt scherp en het gehoor wordt scherper. warme groet.