A sweet lesson in patience

A sweet lesson on patience. A NYC Taxi driver wrote: I arrived at the address and honked the horn. After waiting a few minutes I honked again. Since this was going to be my last ride of my shift I thought about just driving away, but instead I put the car in park and walked up to the door and knocked.. 'Just a minute', answered a frail, elderly voice. I could hear something being dragged across the floor. After a long pause, the door opened. A small woman in her 90's stood before me. She was wearing a print dress and a pillbox hat with a veil pinned on it, like somebody out of a 1940's movie. By her side was a small nylon suitcase. The apartment looked as if no one had lived in it for years. All the furniture was covered with sheets. There were no clocks on the walls, no knickknacks or utensils on the counters. In the corner was a cardboard box filled with photos and glassware. 'Would you carry my bag out to the car?' she said. I took the suitcase to the cab, then returned to assist the woman. She took my arm and we walked slowly toward the curb. She kept thanking me for my kindness. 'It's nothing', I told her.. 'I just try to treat my passengers the way I would want my mother to be treated.' 'Oh, you're such a good boy, she said. When we got in the cab, she gave me an address and then asked, 'Could you drive through downtown?' 'It's not the shortest way,' I answered quickly.. 'Oh, I don't mind,' she said. 'I'm in no hurry. I'm on my way to a hospice. I looked in the rear-view mirror. Her eyes were glistening. 'I don't have any family left,' she continued in a soft voice..'The doctor says I don't have very long.' I quietly reached over and shut off the meter. 'What route would you like me to take?' I asked. For the next two hours, we drove through the city. She showed me the building where she had once worked as an elevator operator. We drove through the neighborhood where she and her husband had lived when they were newlyweds She had me pull up in front of a furniture warehouse that had once been a ballroom where she had gone dancing as a girl. Sometimes she'd ask me to slow in front of a particular building or corner and would sit staring into the darkness, saying nothing. As the first hint of sun was creasing the horizon, she suddenly said, 'I'm tired.Let's go now'. We drove in silence to the address she had given me. It was a low building, like a small convalescent home, with a driveway that passed under a portico. Two orderlies came out to the cab as soon as we pulled up. They were solicitous and intent, watching her every move. They must have been expecting her. I opened the trunk and took the small suitcase to the door. The woman was already seated in a wheelchair. 'How much do I owe you?' She asked, reaching into her purse. 'Nothing,' I said 'You have to make a living,' she answered. 'There are other passengers,' I responded. Almost without thinking, I bent and gave her a hug.She held onto me tightly. 'You gave an old woman a little moment of joy,' she said. 'Thank you.' I squeezed her hand, and then walked into the dim morning light.. Behind me, a door shut.It was the sound of the closing of a life.. I didn't pick up any more passengers that shift. I drove aimlessly lost in thought. For the rest of that day,I could hardly talk.What if that woman had gotten an angry driver,or one who was impatient to end his shift? What if I had refused to take the run, or had honked once, then driven away? On a quick review, I don't think that I have done anything more important in my life. We're conditioned to think that our lives revolve around great moments. But great moments often catch us unaware-beautifully wrapped in what others may consider a small one.

Warme groet Jeltje

Is alles gezegd ?

Lieve lezer,

Graag wil ik iets met u delen.

Afgelopen Zondag had ik een overlap dienst in het Hospice i.v.m. een zeer bewerkelijke gast, dan is die dienst nodig opdat de dienstdoende begeleidster de overige gasten kan verzorgen.

De familie was de hele middag aanwezig geweest en ging rond half 6 weg, hierna nam ik het over om bij de gast te blijven. Op dat moment was de gast rustig en niet bij kennis. Wellicht ook door de morfine die was toegediend.

Om kwart over 6 hebben we besloten dat het wenselijk was dat de familie terug zou komen en gebeld moest worden.
We komen zo, was het antwoord, even ons warme maaltijd afronden.

Aangezien ik het belangrijk vond dat er iemand aanwezig zou zijn liet ik nogmaals bellen. Helaas mocht het niet baten, met de hand in de mijne is de gast heengegaan.

Maar waar mij het om gaat is het volgende; toen de familie kwam werd me gevraagd of de gast nog iets had gezegd.
Mijn antwoord was nee.

Het is zo belangrijk dat je alles gezegd hebt, op welke manier dan ook, elke dag weer, heb jij alles gezegd? Is alles uitgesproken ? je kunt immers een dierbare elke dag verliezen?
Dan hoef je niet te vragen, is er nog iets gezegd, had ik nog iets moeten zeggen?
Begrijpt u hoe en wat ik bedoel? Als alles gezegd is, ook, ik houd van je. dan is er rust bij de overledene en bij u.

Ik weet hoe moeilijk dat soms kan zijn, en het is niet iets waar je wellicht zo snel aan zult denken, maar probeer het zo nu en dan, al is het maar 1 keer.

Warme groet Jeltje

De geschiedenis van de palliatieve zorg.

In de vorige eeuw heeft de geneeskunde een enorme snelle ontwikkeling doorgemaakt.Er ontstond een grote geloof in de almacht van de geneeskunde.In de laatste 20 jaar is echter veel in het denken hierover veranderd. Er komt meer en meer oog voor de grenzen van de medische Wetenschap.

De geneeskunde die zich bezig houd met behandelingen die op genezing gericht zijn noemen wij curatief: curare=genezen. Toch wil ik opmerken dat dit vooral te maken heeft met uiterlijke genezen en niet met innerlijk genezen, wat de ware genezing is.

Er ontwikkelt zich in snel tempo een nieuwe tak in de zorg: de palliatieve geneeskunde. Deze tak is volop in ontwikkeling. veel kennis wordt opgedaan in de Hospice.
In palliatief zit het woord pallium, het Latijnse woord voor mantel.
palliatieve zorg is: beschikbaar zijn en blijven voor de zieke en zijn naasten.

In plaats van te zeggen: wij kunnen niets meer voor u doen, mogen wij zeggen wij kunnen nog heel veel voor u doen.

Het doel van palliatieve zorg is het bereiken van de best mogelijke kwaliteit van leven voor de gast en zijn naasten.
In feite is de paliatieve zorg gericht op herstel van de hoop. Het gaat nu dan niet meer om hoop op genezing, maar hoop op een goed afronding, en de ontdekking van de waarde van dat laatste stuk van het leven, waarin nog zoveel goeds kan gebeuren.

paliatieve zorg: To heal somtimes, to relieve often, and to comfort always.

Liefs Jeltje

Geschiedenis van de Hospice-beweging in vogelvlucht.

De vroegste Hospices stammen uit de middeleeuwen. een hospitium (=gasthuis lat.)was een gasten verblijf bij een kloostergemeenschap, waar reizigers(pelgrims) en ook zieken konden overnachten. In deze hospita kwamen steeds meer zieken voor verzorging, en in de kloostergemeenschappen werd kennis verzameld over ziekten en behandeling (kruidengeneeskunde o.a.) Hier werd de basis gelegd voor de geneeskunde zoals we die nu in Nederland kennen.

Halverwege de 19 de eeuw werd deze traditie in ere hersteld uit onvrede over de manier waarop mensen die ongeneeslijk ziek waren, in die tijd werden behandeld.

aan de wieg van de hedendaagse Hospicebeweging staat de britse arts Dame Cicly Saunders. Zij heeft haar leven gewijd aan de zorg voor ongeneeslijk zieke mensen, en op dit gebied baanbrekend werk verricht. Zij richtte in 1967 in Zuid Londen het Christophers Hospice op. Vijf jaar na de start van dit Hospice was er een internationale Hospice-beweging: wereld wijd kreeg haar initiatief navolging.

van groot belang voor de ontwikkeling is de Zwitsers Amerikaanse Psychiater Elisabeth Kübler-Ross. Zij schreef o.a. "lessen voor levenden, gesprekken met stervenden", en besteedde daarin aandacht aan de emoties van stervenden en hun naasten.

In Nederland werd in 1988 het eerste Hospice opgericht door Pieter Sluis, een huisarts en man van het eerste uur van de Nederlandse Hospice beweging. Het eerste Hospice was in Nieuwkoop.De Nederlandse Hospice-beweging bundelde vervolgens haar krachten in de Vereniging Vrijwilligers Hospicezorg Nederland (VHN).
Sinds 1 Jan. 2005 is op landelijk niveau de VHN gefuseerd met de vrijwillige Terminale Zorg (VTZ) tot De Vrijwilligers Palliatieve Terminale Zorg (VPTZ)

Kenmerk van de hedendaagse Hospice-beweging is het streven naar naar professionaliteit.

De Hospice-beweging wereldwijd, en de daaraan verbonden palliatieve geneeskunde zijn momenteel nog volop in beweging.