Spirituele stervensbegeleiding. U mag hier stukjes verwachten die daar mee te maken hebben,uit eigen ervaring en stukjes die me aanspreken. De wind die raast zal een veer laten zweven, een veer die geen weerstand kent wordt hierdoor verplaatst. Onze gedachten los laten en zijn zoals een veer, zal ons doen zweven, we zullen hierdoor de schatkamers kunnen binnen treden van innerlijke rust.
Posts tonen met het label stephen levine. Alle posts tonen
Posts tonen met het label stephen levine. Alle posts tonen
maandag 16 september 2013
onsterfelijk geworden
Mensen met dergelijke inzichten zijn de meest 'openhartige' mensen die ik ken, en de meest heldere van geest. Zij zeggen: "Ik hoef niet iets speciaals te zijn om de waarheid te zoeken, om werkelijke wijsheid te vinden. Ik hoef me niet druk te maken over iemand of iets zijn, omdat niet ik dat ben, wat dan ook." Terwijl zij de dood onder ogen zien, ontdekken zij het leven.
Als ik een samenvatting zou maken van wat ik velen hoor zeggen, zou het ongeveer het volgende zijn:
"Het is raar om te zeggen, maar nog nooit in mijn leven ben ik zo gelukkig geweest, omdat ik nog nooit zo weinig gevoelens van weerstand, of van zelftwijfel heb gevoeld. Ik weet niet precies wie ik ben, maar dat geeft ook niet, omdat elk idee van mijzelf toch alweer snel oplost. Op de een of andere manier ben ik altijd iets anders, en ik weet niet precies wat. Maar het is in elk geval de ervaring die mij de grootste bevrediging en voldoening van mijn hele leven geeft, omdat het niet gaat om een zaak van het verstand.
Mijn vasthouden aan het verstandelijke heeft altijd als blokkade gefunctioneerd voor werkelijk begrip, en verwarring gesticht. Nu sta ik open voor de waarheid, omdat ik niets meer te verliezen heb. Ik moest alles verliezen om te zien dat eigenlijk erg weinig het waard was om te hebben. Ik ben op de een of andere manier toch meer dan ik altijd gedacht heb."
Deze mensen hebben hun beperkende modellen en hun zelfidentificatie losgelaten en zich geopend voor een altijd jong, altijd nieuw heden zonder angst.
Zij raken aan de onderliggende onsterfelijkheid van zuiver Bewustzijn - dat wat komt noch gaat, maar simpelweg is zoals het is.
Dat zijn de mensen die ik zie sterven in een besef van heelheid, van voltooiing, zonder strijd, een wegglijden uit het lichaam; als regen die zachtjes in de oceaan terugvalt. Hun sterven is een terugkeer in hun ware natuur.
Stephen Levine
Warme groet Jeltje
dinsdag 11 juni 2013
bewustzijn en Bewustijn 2
Hoe zag jouw gezicht eruit voor je geboorte? Wanneer je de ervaring van het huidige moment, van simpelweg bestaan, nader bekijkt, lijkt er dan sprake te zijn van een begin of einde? Of wordt het juist gekenmerkt door een constante aanwezigheid, een simpelweg zijn, nergens van afhankelijk, op zichzelf bestaand? Wat kan het beïnvloeden? Hoewel het Bewustzijn voortdurend verandering waarneemt in lichaam en geest, verwart het deze niet met het Licht waardoor deze verandering wordt waargenomen.
Onderzoek het 'Ik Ben' tot aan de wortel. Ervaar het Bewustzijn zelf. Identificeer je niet met de reflectie ervan. Laat het 'wie ben ik?' tot een onbeantwoorde vraag worden, en ontsnappen aan elke definiëring. Word die ruimte waaraan alle dingen ontspringen en waarin alle dingen terugkeren.
Albert Einstein heeft eens gezegd: "een menselijk wezen is een deel van het geheel, door ons 'universum' genoemd, een deel dat beperkt is naar tijd en ruimte. Hij ervaart zichzelf, zijn gedachten en zijn gevoelens, als iets wat gescheiden is van de rest - een soort optische misleiding van het bewustzijn.
Deze misleiding is voor ons als een gevangenis die ons inperkt tot onze persoonlijke verlangens en tot genegenheid voor een paar mensen in onze directe omgeving. Het is onze taak om onszelf uit deze gevangenis te bevrijden door de grenzen van die genegenheid te verruimen en tenslotte alle levende wezens en het geheel van de natuur in zijn schoonheid te omhelzen."
Stephen Levine
warme groet Jeltje
warme groet Jeltje
vrijdag 7 juni 2013
Wie sterft er eigenlijk?
Het is omdat je gelooft dat je geboren bent dat je bang bent voor de dood. Wie is het die geboren werd? Wie is het die sterft? Kijk binnenin jezelf? Wat was je gezicht voor jij geboren werd? Wie jij in werkelijkheid bent werd nooit geboren en zal nooit sterven. Laat degene die je denkt te zijn los en word degene die jij altijd bent geweest.
In de overtuiging dat we geboren werden vereenzelvigen we ons met dit lichaam. In de verwachting te zullen sterven, identificeren we dit lichaam met wie wij zijn. Wanneer we slapen blijft, hoewel het lichaam onbeweeglijk ligt, de geest actief. De droom van het leven vervolgt zich ook zonder het lichaam.
'Wanneer ik sterf, zal ik niet langer bestaan.' Dat is het 'ik' van het bewustzijn. Het bewustzijn dat het leven droomt. We zijn bang dat we uit deze droom zullen ontwaken, dat het bewustzijn deze droomvoorstelling niet langer in stand zal kunnen houden.
In die mate waarin we het lichaam vereenzelvigen met 'ik' of 'mijn', vrezen we de dood. Het lichaam sterft, dat weten we zeker. Al snel na de dood is het verval duidelijk zichtbaar. Maar de energie die deze lege vorm inblies, vervalt en vergaat die ook?
Wanneer 'ik' zich met het lichaam identificeert, verwacht het vergankelijkheid. Wanneer 'ik' zich gelijkstelt aan de geest, aan het bewustzijn, vreest het uiteenvallen. Hoewel bij nader beschouwen het bewustzijn voortdurend lijkt uiteen te vallen en weer vaste vorm aan te nemen. Een constant proces van sterven en wedergeboorte, van ogenblik tot ogenblik.
Wanneer we onszelf denken als het lichaam of als de geest, zijn we in verwarring omdat we zien dat in beide gevallen niets blijvend is. Alles is voortdurend aan verandering onderhevig. Wanneer je 'ik' gelijkstelt aan het lichaam, is dan deze gedachte dat 'ik' of de volgende? Of beide gedachten, ook al zijn ze misschien met elkaar in tegenspraak? Wie is de 'ik' die bedroefd is, die gelukkig is? Of is het de zich onophoudelijk ontvouwende geest? Gedachten denken zichzelf.
Stephen Levine
warme groet Jeltje
warme groet Jeltje
donderdag 23 mei 2013
geen verwachtingen hebben 1
Voortvloeiend uit het wederzijdse vertrouwen dat er tussen ons was gegroeid, vroeg Alonzo op een keer hoe het zou zijn om te sterven. We spraken over het achterlaten van je lichaam en het binnengaan van het licht van de Christus die hem zo dierbaar was, en er ontstond, dat dacht ik althans, een heel bijzonder contact van hart tot hart. Toen ik die dag de kamer uitliep, was ik van trots vervuld. "Nu heb ik de doorbraak bewerkstelligd," dat ik bij mezelf.
Toen ik me de volgende dag naar zijn kamer haastte, stelde ik me al voor hoe fantastisch Alonzo het zou vinden om mij weer te zien. Maar op het moment dat ik binnenkwam wierp hij een enkele blik op me en wendde zich vervolgens van mij af: 'Oh nee!'
Alsof ik een een stomp in mijn maag kreeg. Gisteren was hij zo open ten opzichte van de dood. En nu wilde hij er absoluut niets van weten. Mijn aanwezigheid stond voor hem gelijk aan de dood. Gisteren was ik een welkome verlosser. Nu was ik persona non grata en was het mijn taak mijn hart te blijven openstellen bij deze afwerende reactie. Het is mijn taak niet om hem te veranderen, maar om mij niet langer ergens aan vast te klampen. Om mijn verwachtingen, verlangens en projecties onder ogen te zien. Om mijn modellen waaraan ik vasthoudt zich te laten oplossen, één voor één. Om me in plaats van me af te sluiten rond mijn 'ik' dat 'ik' te laten sterven.
Stephen Levine
Warme groet Jeltje
Warme groet Jeltje
vrijdag 1 maart 2013
kinderen en de dood afsluiting.
Omdat kinderen een groter vertrouwen in het onvergankelijke lijken te
hebben en een dieper contact ermee, lijkt de dood voor hen niet zo'n
probleem te vormen. Het schijnt dat het grootste probleem voor stervende
kinderen de pijn is die zij denken hun ouders te bezorgen. Een kind kan
zich hierover schuldig gaan voelen.
Wij als ouders, die in onze relaties zozeer op onszelf gericht zijn, vergeten soms dat de bezorgdheid voor het welzijn van dierbaren niet iets is dat tot één kant beperkt blijft. We vergeten hoezeer kinderen aan ons gehecht zijn, hoe zij zich inspannen voor ons welbevinden. Hoewel ze van tijd tot tijd ruzie maken of niet doen wat wij van hen vragen, zijn zij in wezen zeer bekommerd om het geluk van hun ouders.
Ik heb kinderen zien sterven vanuit een aanvaarding van hun dood (hoewel ze de fysieke pijn uiteraard niet gewenst hadden); hun grootste probleem was in feite hun verwarring over het ongemak en de spanningen die zij hun ouders bezorgden. Ik heb kinderen zich zien vastklampen aan hun lichaam en zien vechten om in leven te blijven, niet zozeer voor zichzelf, maar om het verdriet van hun ouders te verminderen.
Een vriendin van mij, nu in de dertig, vertelde mij hoe ze als tienjarig meisje op de intensive care van de kinderafdeling lag om een open-hartoperatie te ondergaan. "Alle kinderen wisten precies waar ze aan toe waren. Maar iedereen was verder opgewekt. Er was weinig angst. Er werden zelfs grappen gemaakt. Behalve wanneer de ouders op bezoek kwamen, dan kreeg iedereen het zwaar benauwd. Daar leed iedereen onder. Op zo'n moment wist iedereen dan zeker dat hij of zij zou dood gaan."
Stephen Levine
Warme groet Jeltje
Wij als ouders, die in onze relaties zozeer op onszelf gericht zijn, vergeten soms dat de bezorgdheid voor het welzijn van dierbaren niet iets is dat tot één kant beperkt blijft. We vergeten hoezeer kinderen aan ons gehecht zijn, hoe zij zich inspannen voor ons welbevinden. Hoewel ze van tijd tot tijd ruzie maken of niet doen wat wij van hen vragen, zijn zij in wezen zeer bekommerd om het geluk van hun ouders.
Ik heb kinderen zien sterven vanuit een aanvaarding van hun dood (hoewel ze de fysieke pijn uiteraard niet gewenst hadden); hun grootste probleem was in feite hun verwarring over het ongemak en de spanningen die zij hun ouders bezorgden. Ik heb kinderen zich zien vastklampen aan hun lichaam en zien vechten om in leven te blijven, niet zozeer voor zichzelf, maar om het verdriet van hun ouders te verminderen.
Een vriendin van mij, nu in de dertig, vertelde mij hoe ze als tienjarig meisje op de intensive care van de kinderafdeling lag om een open-hartoperatie te ondergaan. "Alle kinderen wisten precies waar ze aan toe waren. Maar iedereen was verder opgewekt. Er was weinig angst. Er werden zelfs grappen gemaakt. Behalve wanneer de ouders op bezoek kwamen, dan kreeg iedereen het zwaar benauwd. Daar leed iedereen onder. Op zo'n moment wist iedereen dan zeker dat hij of zij zou dood gaan."
Stephen Levine
Warme groet Jeltje
Abonneren op:
Posts (Atom)
