B.D.E ervaringen Kagib.

Uit het boek: BDE ERVARINGEN De maatschappij kan ruimte scheppen voor het sterven en het leven hierna. Voorlichting over dat het taboe van de dood mag verdwijnen. Ruimte voor visies over wat na de dood is, dit niet afdoen als waan, als stofjes of impulsjes in de hersenen bij bijvoorbeeld BDE’s: Bijna dood ervaringen. Want er zijn ook heel veel getuigenverklaringen waar de hersenen al dood waren. Dat het onmogelijk was binnen het fysieke nog ervaringen of belevingen te hebben. Dat gestopt wordt met deze ontkenning. Daardoor zet je heel veel mensen in de kou, die deze ervaring gehad hebben. Die er ook steeds meer komen omdat de mogelijkheden steeds groter worden mensen weer ‘tot leven te wekken’. Zo kostbaar dat deze verhalen juist zijn voor het leven hier. Een nieuw perspectief. Een nieuw licht op alles wat we hier doen. Dat ze meestal tot een radicale wending komen in hun leven. In alles wat ze tot nu toe gedaan hebben. Dat ze tot een beleven gekomen zijn dat het gaat om heel andere waarden de zin van het leven heel ergens anders ligt dan waar de maatschappij nu vol van is. Dat hier een open oor voor komt, plekken waar mensen deze ervaringen kunnen vertellen. Ook op opleidingen dat dit gedeeld wordt. Dit meegenomen wordt. Dat kan een geweldige inspiratie zijn voor zovelen. Kagib

warme groet Jeltje

Ga maar ; Kagib.

Ga maar. Ik laat je gaan. Ik laat je los. Er wacht je een nieuw bestaan. Ik laat je gaan. Mijn hart is vrij, mijn hart is blij, ik laat jou vrij. Dankbaar voor onze momenten. Een gezamenlijke dans. Gegrepen elke kans, tot ontmoeting, verbinding. De durf tot uitspreken. Verwijdering en verzoening. Een omarming van jou als een warme deken. De ontroering, in vervoering. Kijken naar jou. Jouw daden, jouw woorden. Jouw oprechtheid, jouw zachtheid. Maar ben niet bang, het doet geen pijn dit afscheid. Ik koester je. Je verwarmt me. Ik draag je. Ga nu maar. Het is klaar. Kagib

Warme groet Jeltje

Dood en leven, de zin van het Leven

lieve jij, Ja, dood en leven, de zin van het leven. En wat dan hierna? Wat is de betekenis van het hier zijn als we hier toch weer weg moeten gaan? Dat heb ik in deze tekst wat verder uitgewerkt. lieve zonnetjesgroet Kagib HERINNERINGEN Onze laatste rustplaats, eindigend op de begraafplaats. Maar meer en meer worden we verast. Zijn we door de dood verrast? We verhuizen naar een andere plaats van bestemming. De as blijft achter in een urn. De as blijft achter voor hen die achter bliijven. Vasthoudend aan de herinnering, hoe de dierbare was voor hij of zij wegging. Deze herinnering houdt vast, waardoor we niet verder kunnen of willen gaan. Slechts terug willen draaien het bestaan. Een intens verdriet, maar ook dierbare herinneringen, voor hij of zij die men achter liet. Er zijn foto's, tekstjes opgeschreven, uit liefde, vol liefde, door hen die achter bleven. Onverwelkbare bloemenpracht. En zo wordt er nog heel veel aan de overledene gedacht. Er is een gemis. Een verlangen dat alles anders is. Alles anders zou zijn, soms een niet te dragen pijn. En stil staat daar de urn, de steen onbeweeglijk. Er komt niemand terug, ze zijn meegenomen door de wind. En het leven gaat door, hier, maar ook daar. Want het Plan van God is nog lang niet klaar. Niemand is uit het leven gestapt, ze zijn slechts uit hun jasje gestapt. En de wind waait. En de bladeren laten los, worden weer een met de aarde. Waaruit zich eens de eerste boom openbaarde. Uit deze overgave ontstaat ooit weer eens heel bos. Rust in vrede, staat op elke steen. Maar wie heeft de vrede gevonden. Wie heeft de vrede binnenin gevonden? Wiens ziel is niet ten diepste geschonden. Voor ieder van ons, is vroeg of laat een plaats bereid. Maar wie is er op dat moment werkelijk bereid? Wie voelt dan diep van binnen, ja het is werkelijk mijn tijd? De tijd om naar een andere wereld te gaan. Ten diepste doorgrond hebbende het bestaan. Wie is dan werkelijk klaar om te gaan? Rust zacht, dierbare mens. Maar alles zal anders zijn dan je verwacht. Kagib

warme groet Jeltje

Het sterven; Kagib.

HET STERVEN Weet je dat de dood niet bestaat? Dat Weet je in je Ziel, als die ervaren kan worden. Daarin kan dan een stuk van rust komen, een relativeren van alles wat we hier doen. De weg gaat door, de verandering gaat door, hier en daar en overal. En t gaat om die verandering, dat alles in beweging verandering blijft. Dat betekent vaak loslaten, zekerheden, mensen, situaties, kan alles zijn. Pas zo kan er weer ruimte komen voor iets anders, nieuwe beweging en groei. Hoeveel mensen vechten niet om jong te blijven. Om uiterlijk jong te blijven, en is daar niet de hele cultuur op gebouwd? Die uiterlijke facade? Mee moeten blijven doen ten koste van..... Ten koste van je Ziel? Ten koste van wat in ons is, wat werkelijk eeuwig jong is tijdloos is? Het lichaam vervalt, en zal zich uiteindelijk moeten overgeven aan de dood. Maar wat binnenin is, dat gaat door en dat kan zich hier op aarde steeds meer verdiepen en verruimen, ruimte maken voor de Liefde ware doorleefde wijsheid. Zo mag t ouder worden een rijpen in wijsheid zijn, in begrip, een geweldige verrijking van de samenleving. Maar als die eeuwige Ziel ontkent wordt dan ontstaat verkramping. Een strijd tegen de tijd tegen de vordering van de ouderdom. Dan wil men mee blijven doen totdat men uitgeput neervalt. Dan blijft de angst achtervolgen in zoveel gedaanten, de angst voor de dood, de angst voor wat hierna? Is er iets hierna? Zo'n belangrijk thema, het sterven, hoe hiermee om te gaan. Wat zou het een geweldige verrijking zijn als in de cultuur geïntegreerd was dat het leven doorgaat, perspectief heeft hierna. Ook geen hel en verdoemenis van de kerk maar gewoon dat de reis verder gaat. Daardoor geen verkramping meer om het leven steeds maar te blijven verlengen ten koste van de menselijkheid. Als alleen een machine je nog in leven houdt, is dat dan nog menselijk? En dan omgekeerd het uit de weg gaan van het stervensproces, het verdoven, langzaam in laten slapen, of beslissen tot euthanasie. Het schijnt dat dit steeds meer plaatsvindt. Het gaat hierin bij mij niet om goed/slecht. Dat is ook t mooie als die Ziel ruimte heeft gekregen, dan zal die hierin ook spreken, wat het moment vraagt. Dan zal de Ziel van de ander gevoeld worden, of de Ziel zich uitspreken van de persoon die ongeneeslijk ziek is. Als er maar ruimte is voor het proces. Geen dogma's geen bepaling maar ruimte voor voelen en ont-dekking wat het leven vraagt in wederzijdse gelijkwaardigheid van hulpvrager en hulpverlener. Een gesprek met elkaar ook met de familie. Samen voelen wat wil. En alles zou zo anders beleeft kunnen worden als ervaren mag worden dat het leven eeuwige verandering is en zich altijd voortzet. Juist zo kostbaar die laatste momenten wat hierin nog gebeurd de wondertjes die dan gebeuren. Als het over gegeven is aan de Zielestroom. Dit gebeurd al vaak hoor, heb al zoveel verhalen gehoord van mensen hoe onvoorstelbaar de gebeurtenissen dan zijn, ingevingen die komen, net op de goede plek zijn. Dus de begeleiding van de andere kant is dan al intens. Maar als er nog meer ruimte zou mogen komen voor de dood voor het sterven in begeleiding hierin wat zou t dan nog veel mooier kunnen worden in het aangeraakt worden door de dood door het leven. Het overgaan, wat voorafgaat, zo zo kostbaar diep rakend. De ontvankelijkheid zo groot de openheid, juist dan voor dat wat dit leven overstijgt. Kagib

Warme groet Jeltje

Laatste momenten.

Stel jezelf de vraag: Als je gaat, wil je dan dat anderen je heengaan betreuren of je komst in een nieuw leven vieren? Het leven gaat door - eeuwig. We groeien en ontwikkelen ons door nieuwe ervaringen, we leren voortdurend, worden steeds sterker, completer. Betty J. Eady, Ja, zou fijn zijn als er een algemeen beleven zou komen dat het leven door gaat. Zou zoveel ruimte scheppen, perspectief. Ja, het hoeft natuurlijk niet zo te zijn zoals zij het hier schetst. We kunnen onszelf helemaal opsluiten in onszelf, ons helemaal inkapselen waar het ware Licht niet meer doorheen kan, en dan nemen we die illusie mee naar de andere kant. Ook dat is vrije wil. Die illusie neem je dan ook weer mee terug naar aarde totdat het Licht echt mag doorbreken. Daarom wil ik er nog een bezinning aan vastknopen. Wat laat je achter als je hier weg gaat? Welke indruk, welke gedachten gevoelens zullen mensen over je hebben, eventueel ook nog na de rouw. Wat heb je de wereld gegeven, mee gegeven? Ook het laatste moment, de laatste momenten, de periode voor dat je gaat kan ook zo ontzettend kostbaar zijn voor ieder die om je heen is die je dierbaar is. Wat komt er dan in je vrij, kun je alles over geven, met een blij licht hart? Juist daarin heb je dan zo ontzettend veel te geven voor een heel leven, voor die ander. lieve warme groet Kagib