Loslaten. H.Stolp

Loslaten Loslaten wat je lief en dierbaar is, loslaten naar wie je hart uitging, je doet het niet ineens. Het is als het gaan van een lange, lange weg. Een weg, geplaveid met herinneringen, met beelden van weleer en met emoties, diep en scherp. Al gaande ga je stap voor stap zien, hoe het was, ècht was. Je leert zien voorbij de buitenkant, je ziet het verborgen patroon, het hoe, waarom. Je ziet wat de ander toen bewoog, je ziet, wat je toén, in het verleden niet kon zien, omdat je er nog middenin stond, deel was van het geheel. Maar nu bij elke stap de afstand groeit, nu ga je zien, begrijpen, aanvaarden. Zo groeit het inzicht in wat was. En pas wanneer je alles hebt gezien, doorvoeld, wanneer je hebt begrepen hoe het was, ècht was, wanneer de tranen zijn gegaan, pas dán, eindelijk dan, kun je de deur van het verleden sluiten. en ben je vrij en open voor wat al zolang naar je toe wil komen: een nieuwe toekomst. Hans Stolp

Warme groet Jeltje

Als je gaat sterven: Hans stolp

"Als je gaat sterven" Als je gaat sterven, kijk dan terug op het leven dat achter je ligt. Herinner je de momenten waarin je een stille hulp voelde en waarin je ervaren mocht dat je geleid en gedragen werd. Ook nu zul je die stille kracht mogen ervaren: zij draagt je straks vol liefde, zacht en teder, het nieuwe leven binnen. Als je gaat sterven, wees dan niet bang voor al die gevoelens die in jezelf naar boven komen en durf ze uit te spreken. Je ziel wil zich immers van oude ballast bevrijden om zich voor te bereiden op de grote reis die spoedig gaat beginnen. Als je gaat sterven, kijk dan met dankbaarheid terug op alles wat je aan het leven leren mocht. Volmaakt was je niet, en natuurlijk maakte je vele fouten. Maar het enige dat nu telt is wat je van dat alles geleerd hebt en of je een beetje milder, een beetje liefdevoller geworden bent. Veroordeel jezelf niet, maar wees dankbaar dat je groeien mocht aan het leven. Als je gaat sterven, laat al het donker los en hul je in het gewaad van de liefde. De liefde is jouw gids, zij draagt je straks naar huis en zij beschermt je onderweg. Vertrouw je toe aan de liefde, zoek naar de bron ervan in je hart en hul je in haar warmte. Als je gaat sterven, verheug je dan op de ontmoeting met al degenen die jou zijn voorgegaan en je opwachten bij de grens. Verheug je op de ontmoeting met je engel die je nu van aangezicht tot aangezicht zult mogen zien. Verheug je op Boeddha, op Christus of wie jou ook maar lief en dierbaar is: zij wachten je vol liefde op. En als je gaat sterven, weet dan dat onze liefde met je meegaat. Want liefde kent geen begrenzing, zij is eeuwig en overal. Daarom blijven wij met jou in liefde verbonden, ook als jij op weg gaat en wij hier achterblijven. Als je gaat sterven, voel dan de liefde die je draagt. Vertrouw je aan haar toe en laat je door haar leiden. Want alleen zij, en zij alleen, is een betrouwbare gids. Hans Stolp

warme groet Jeltje

Als je kind sterft, Hans Stolp

Tekst "Als je kind sterft..." Als je kind sterft, stort je wereld in. Hoe moet je nu verder? En waar is je kind nu? Is er een weg aan de overkant van de dood, of is de dood het einde?Voor veel ouders houdt de dood van hun kind het begin in van een zoektocht naar een antwoord op de vraag: wat is de dood? Betekent de dood echt het einde, of is er leven voorbij de dood? Veel ouders beginnen daar van binnenuit, een antwoord op die vraagt te ontdekken: dat de dood niet alleen een einde is,maar tegelijk een nieuw begin. Het begin van een levensweg in de geestelijke werelden. Hun kind, zo ontdekken zij, reist allereerst door de lagere geestelijke werelden (de etherische en astrale) om uiteindelijk thuis te komen in de wereld van het licht. Voor veel ouders is het ook een grote ontdekking om te lezen of te horen dat hun kind ook daar, in de geestelijke wereld, hun blijvende liefde nodig heeft als stimulans en bemoediging op die weg naar zijn tehuis in de lichtwereld. En dit inzicht sluit meestal naadloos aan bij wat de ouders innerlijk zelf ook ervaren: dat er een blijvende band is en dat de dood aan waarachtige liefde geen einde kan maken. Omdat liefde eeuwig is. En dus sturen zij die stille kracht van hun liefde naar hun kind die hen is voorgegaan. Heel gericht en heel bewust sturen zij het de warmte van hun hart. Bovendien leren zij hun kind ook nog drie andere geschenken te geven. Allereerst de dankbaarheid voor wat hun kind hun bij zijn leven heeft gegeven en voor wat het voor hen heeft betekend. Want dankbaarheid, aan een ander opgedragen, kan een geschenk zijn. Vervolgens sturen de ouders hun kind het vertrouwen dat zowel dat kind in de geestelijke wereld als zijzelf hier op aarde geleid en gedragen worden, ook in het dragen en verwerken en van de pijn, van het gemis en bij het loslaten. Want vertrouwen, aan een ander opgedragen, kan een geschenk zijn. En tenslotte leren de ouders hun kind een bemoediging toe te zenden: durf gerust je eiden weg te gaan, daar, aan de overkant, je kunt het! Want ook bemoediging kan een geschenk zijn.Dankbaarheid, vertrouwen en bemoediging: drie onmisbare geschenken voor ieder kind dat de ouders voorgaat en eerder dan de ouders terugkeert naar huis. Maar het grootste geschenk dat de ouders ook dan aan hun kind kunnen en mogen geven is hun blijvende liefde. Want liefde is de grootste, de sterkste en de mooiste kracht in het heelal. Liefde sterft nooit! En liefde werkt in alle werelden en over alle grenzen heen. Hans Stolp

ga maar, Hans Stolp.

Weet dat mijn hart bij jou is Jij, mijn lief, als ik in gedachten stilsta bij de reis die jij maakt, verheug ik mij in de vreugde en de liefde die jou vanaf het eerste moment dat je de geestelijke wereld betreedt, ten deel vallen. Ik zie het voor mij, hoe Christus jou met zijn liefde omhult. Ik zie het licht van de engelen die jou begeleiden. Ik zie de geliefden voor mij die jou opwachten en verder helpen. Ga je weg in vrede en weet dat ook ik in liefde aan jou denk en in gedachten bij je ben bij de reis die je maakt. Op jouw reis leg je stap voor stap alles af wat onvolgroeid en onvolmaakt is, zodat je uiteindelijk alleen nog maar uit louter licht en liefde zult bestaan. Wat gun ik het jou om los te mogen laten wat je op aarde soms zo zwaar viel, je verdriet deed en je belastte. Ga je weg in vrede en geniet met volle teugen van het licht dat jou ten deel valt en van de stralende liefdesmens die je gaandeweg wordt. En weet dat ik in liefde aan je denk en in gedachten bij je ben bij de reis die je maakt. Ga maar en weet dat mijn hart met jou is. ~Hans Stolp

voor mijn zoon Thewis; 10-10-84/ 22-4-2016 warme groet Jeltje

lezing Hans Stolp : op de grens van leven en dood.

Hier onder vindt u de lezing van Hans Stolp. Het is een lange tekst, eventueel kunt u het uitprinten, dit leest namelijk wat rustiger. veel lees genoegen. Warme groet Jeltje Op de grens van leven en dood" Toen ik net achter de boekentafel zat, kwamen tot twee keer toe mensen naar mij toe die mij vroegen: Hoe ben jij opgevoed? Ben je kerkelijk opgevoed of niet? Ik vertelde vriendelijk dat ik gereformeerd was opgevoed. Er werd toen wat meewarrig geknikt van nou ja, daar kun je het ook mee doen. Ik ben inderdaad gereformeerd opgevoed, en dat betekend dat je van kind af aan te horen krijgt dat als een mens dood gaat, dan gaat hij of naar de hemel of naar de hel. Maar je moet wel een poosje wachten voor je er heen gaat, want als je sterft dan blijf je slapen in het graf totdat Christus terug komt. Als dat gebeurt dan komt iedereen tegelijk te voorschijn uit het graf. Er zijn heel oude ertsen, waar je ziet de wederkomst van Christus, je ziet dan al die graven open gaan en iedereen te voorschijn komen. Toen mijn vader stierf was ik 18 jaar, op zijn grafsteen stond: Hier rust tot de dag van wederopstanding.... Dat was ook het geloof, mijn vader bleef daar liggen in het graf, hij bleef daar slapen totdat Christus terug kwam. Ik moet eerlijk zeggen, we vertelden dit elkaar wel maar ik geloofde het niet echt. Ik kon er niet zo heel veel mee. Ook met die hel en die hemel kon ik niet zo heel veel. Er werd verteld dat als je goed leefde ging je naar de hemel en anders ging je naar de hel. En als je dan het geluk zou hebben dat je naar de hemel zou gaan, waar bestond dan je toekomst uit? Dan moest je tot eeuwige dagen in witte gewaden, dag in dag uit staan zingen voor de troon van God. Saaier dan dat kon ik het mij niet voorstellen, en stiekem dacht je dan soms, mag het alsjeblieft de hel wezen. Dat zeiden we natuurlijk niet hardop. Als je eens naar Frankrijk op vakantie gaat, moet je eens kijken bij die franse kathedralen, want bij de ingang, heb je vaak een driehoek boven waar dan links de hel wordt uitgebeeld en rechts de hemel. Bekijk dat eens goed, je zult zien dat je al heel gauw op de hemel uitgekeken raakt. Want daarop zie alleen figuren met open mond en schijnheilige gezichten staan zingen. Maar als je dan naar de afbeelding van de hel kijkt, dan ben je wel een half uur bezig, want daar gebeurt van alles. Iedereen pakt elkaar daar op alle mogelijke manieren enz.... Toen ik later theologie studeerde aan de VU in Amsterdam, kwamen deze zelfde beelden weer langs, er werd niks nieuws verteld, behalve dan over de hemel en over de hel, en dat slapen in het graf tot Christus terug kwam. Dus toen ik later als pastor in het ziekenhuis kwam te werken en mensen mij vroegen: wat gebeurt er na de dood, Ja dan wist ik het totaal niet. Ik weet eigenlijk niet op de dood wel het einde is, of dat er nog wat anders is, ik weet het niet . Maar, Godzijdank, vanaf de eerste dag dat ik er werkte, in het Acedemisch ziekenhuis in Groningen, vertelden mensen mij over hun bijna dood ervaringen, en in de tijd dat ik er werkte was hier nog niets over bekend. Het gebeurde week in, week uit, al die jaren dat ik er werkte, en ik wist er ook niks van. Het gebeurde wel een paar keer per week, dat mensen mij zeiden: ik wil u iets vertellen wat ik nog aan niemand anders verteld heb, en ook niet aan een ander durfde te vertellen. En dan volgde er een verhaal wat wij nu een bijna dood ervaring noemen. Een vrouw vertelde dat ze tijdens een operatie zomaar opeens, floep, uit haar lichaam was en aan het plafond van de operatiekamer hing. Ze keek vrolijk toe op haar lichaam en zag hoe de artsen en verpleegkundigen met haar bezig waren. Ze had ook een gevoel dat het niet belangrijk was, haar lichaam. Ze kon later ook precies beschrijven hoe die artsen en verpleegkundigen er uit zagen, ook kon ze navertellen wat die artsen en verpleegkundigen tegen elkaar zeiden, en toen ze haar verhaal controleerden bleek het ook feilloos te kloppen. Toen ze daar een tijdje aan het plafond had gehangen en toegekeken had vertelde ze dat ze ineens met een geweldig snel tempo door een donkere tunnel heen ging, en aan het einde van de tunnel stond een stralende gestalte van licht. Toen ze dit vertelde werd ze heel emotioneel, net als alle anderen die vertelden over dit stralende licht. Ze zeiden dat er eigenlijk geen woorden voor waren om dit te omschrijven. Ze vertelden dat de gestalte heel veel vertrouwen en warmte uitstraalde een gevoel dat ze op aarde nog nooit hadden meegemaakt. Toen ze bij die gestalte gekomen was, vertelde deze mevrouw, gingen ze samen op pad, ze beschreef een prachtig landschap waar ze samen door heen wandelden. Op een gegeven moment tijdens deze wandeling, zag ze in de verte haar gestorven vrienden en familieleden staan, ze stonden achter een lage ligusterheg. Toen ze dichterbij kwam begonnen ze allemaal te zwaaien en te roepen. Maar net toen ze door de heg naar haar familie wilde stappen, zei de gestalte: het is je tijd nog niet, je moet nog even terug om af te maken wat nog niet klaar is. Op dat zelfde moment voelde ze hoe ze in een duizelingwekkende vaart teruggezogen werd in haar lichaam. Het volgende moment dat ze zich herinnerde was het wakker worden in de uitslaapkamer. Het boeiende aan dit soort verhalen is, dat alle mensen die mij hierover vertelden allemaal zeiden dat hun leven hierna voorgoed veranderd was. Dat is wonderlijk, want soms zijn het ervaringen die misschien maar een minuutje geduurd hebben. Wat ook opviel was dat iedereen die zo'n ervaring gehad had zijn angst voor de dood voorgoed kwijt was. Het was hun heel duidelijk geworden waar ze straks naar toegingen, ze hadden ook allemaal meer vrede met het gewone alledaagse leven, ze voelden heel diep dat ze niet voor niks hier op aarde waren, maar gekomen waren met een eigen, heel persoonlijke opdracht. Soms wisten ze ook iets te vertellen over die opdracht. Het leuke was, dat die opdrachten helemaal niet chique waren, maar heel eenvoudig. Bijvoorbeeld: ik moet leren in dit leven wat meer begrip voor anderen te hebben, want ik loop zo gauw aan echte gevoelens voorbij, zei iemand. En ander voorbeeld, iemand zei: ik moet leren wat meer voor mezelf op te komen, dicht bij mezelf te blijven en niet steeds op te gaan in wat anderen wensen. Dit soort eenvoudige dingen zagen mensen, dankzij die ervaring als de wezenlijke opdracht van hun leven. Ik merkte ook, dat als mensen mij dit soort ervaringen vertelden, dat ik elk woord wat ze mij vertelden, elk woord hoorde ik, en dat was heel bijzonder. Mijn taak in het ziekenhuis bestond eruit dat ik ongelofelijk veel aanhoorde, en het gebeurde wel eens dat gedurende zo'n gesprek mijn gedachten wel eens afdwaalden en dat je op goed geluk wel eens ja of nee zegt.Dat heeft u vast ook wel eens, dat hoort er allemaal bij. Maar als mensen mij zo'n ervaring vertelden, dan dwaalde ik geen moment af, ik hoefde niet eens mijn best te doen, want ze vertelden het allemaal zo indringend, dat ik werkelijk alles hoorde. Het dringt dan tot je door, wat deze mensen vertellen dat is waar. Op de èèn of andere manier mogen deze mensen een kijkje nemen in die andere wereld, aan de overkant, voorbij de dood. Ik voelde de dood is geen einde, en ik voelde dat je ook niet eindeloos ging slapen tot Christus komt, ik voelde dat als je sterft, begint er een nieuw leven, daar aan de overkant van de dood. Dat werd ook versterkt door wat ik met kinderen meemaakte, want een deel van mijn taak was het begeleiden van zieke en stervende kinderen. Kinderen zijn zo puur, en voor kinderen moet je zelf ook echt zijn. Als kinderen je accepteren en blij zijn met wat je zegt is dat een groter geschenk dan dat een volwassene dat zegt. Het gaat bij kinderen altijd door de zeef van het echt zijn. Alle kinderen, gelovig opgevoed of niet, weten dat de dood geen einde is, maar dat het op de èèn of andere manier doorgaat. Pas als de puberteit komt, waarbij de hormonen alles omver gooien, dan verdwijnt dat onbewuste, intuïtieve weten van het kind, en moet een puber helemaal opnieuw een meer volwassen antwoord op die vraag naar de dood vinden. Het is voor pubers ook heel moeilijk om te sterven, want pubers hebben het kinderlijke antwoord verloren, maar hebben meestal nog niet het volwassen antwoord. Ze zitten tussen de wal en het schip. Kinderen kunnen ook heel intuïtief en heel onbevangen, maar wel in hun eigen taal, de beeldtaal, vertellen over dat doorgaande leven. Kinderen hebben dan vaak van die uitdrukkingen: Als ik straks bij oma ben dan.... En oma was natuurlijk in dit voorbeeld al overleden. Straks daar in die wereld ga ik met oma praten, wandelen en spelen enz. Ze konden ook zeggen: straks als ik verhuisd ben, en verhuizing is in de symbooltaal heel vaak een aanduiding van een verhuizing naar die andere wereld daar aan de overkant. Een heel mooi symbool voor sterven en voortleven is de vlinder, de vlinder is het symbool van de ziel die zich uit het fysieke lichaam losmaakt en opstijgt naar hogere dimensies. Op een gegeven moment vroeg een moeder mij, of ik bij haar en haar stervende dochter wilde waken, de dochter was een jaar of dertien en ze was in coma, de moeder was alleen en vond het heel vervelend om daar alleen te zitten. Zo zat ik op een herfstmiddag samen met die moeder aan het bed van het meisje, je zit daar dan in totale stilte, te zwijgen, want op zulke momenten valt er niet zo veel te zeggen. De artsen hadden gezegd dat het kind heel langzaam weg zou slapen, dat ze niet meer wakker zou worden. Toen, na een paar uur, volkomen onverwacht, ging dat meisje in èèn keer rechtop in bed zitten. Ze keek naar de muur aan het voeteneinde, en ze riep met een ongetogen kinderstem: mama, kijk eens, een stad op een berg, een stad op een berg....en allemaal licht mama, allemaal licht.... en daar ga ik naar toe.... daar ga ik naar toe. En ze zakte terug in de kussens, weer in coma onbereikbaar ver, en je voelt al, het duurde niet lang na die ervaring dat ze stierf. Ik voelde, dit is geen fantasie, dit is geen hallucinatie, dit is echt. En bij een stad op een berg, zou je kunnen denken aan het hemelse Jeruzalem. Het is een oerbeeld van vrede wat ons wacht daar aan de overkant. Heel ontroerend is dat kinderen heel vaak het symbool gebruikten, niet alleen van de vlinder, of als ik bij oma ben, maar dat ze soms ook heel eenvoudig zeiden : als ik straks geboren ben. Dat is heel fascinerend, niet als ik gestorven ben, maar als ik geboren ben. Je kon voelen dat dat precies was, wat er ging gebeuren. Dat ze geboren werden in een nieuwe wereld. In de Oosterse wereld is dit weten heel goed bewaard gebleven, want in deze traditie wordt bij de dood ook over geboren worden gesproken. Zo werd het voor mij steeds duidelijker, het antwoord op mijn vragen over de dood. Niet omdat ik veel boeken gelezen heb, niet doordat ik veel theorieën gehoord heb, maar omdat ik gezeten heb aan het bed van zoveel stervende, en ik als het ware een heel klein beetje over de schouder van de stervende heen mocht kijken naar de wereld daar achter. Ik heb dus van heel veel mensen een kado gekregen. Ik mocht ervaren hoe het zit als wij sterven, wat er dan gebeurt. Dus als je sterft verlies je dit fysieke lichaam, maar je leeft verder in een andere geestelijke werkelijkheid. Dat werd mij bevestigd in een droom, op èèn dag stierven in het ziekenhuis drie mensen waar ik veel mee te maken had, toen ik s'avonds in mijn bed lag en in slaap viel, hoorde ik ineens een stem die zei: de continuïteit tussen leven en dood is groter dan de breuk tussen die beide. Dus wat blijft is meer dan dat je verliest bij de dood. Ik werd meteen wakker en bleef nog lang nadenken over die woorden. Ik voelde diep van binnen, dat wat die stem zei ik als waar ervaar. Ik weet het klopt, ik kan het niet bewijzen, maar in mijn hart weet ik zeker dat dit waar is. Toen kwam het volgende, want ik werd wel nieuwsgierig naar onze eigen Christelijke traditie. Heeft onze Christelijke traditie nou niks meer te vertellen over de dood, dan wat ik als kind had meegekregen? Over dat slapen in het graf, over de hemel en de hel, was er nog wat meer bekend? En toen bleek dat in de spirituele Christelijke traditie, heel veel bewaard is gebleven omtrent de weg die de gestorvene gaat, aan de overkant van de dood. In de spirituele of esoterische traditie heeft men die weg zelfs beschreven als een weg in zeven stappen. Het is heel ontroerend als je enig idee krijgt van die zeven stappen, ik wil dit een beetje beschrijven zodat je een idee krijgt wat er nou gebeurt als je sterft. Ik haal de hoofdlijn er even uit, want ik kan hier uren over vertellen. Als iemand sterft dan merk je dat de voeten en de benen koud worden, hoe komt dat eigenlijk? Omdat bij de dood ons geestelijke lichaam, als een huls zo boven ons fysieke lichaam heen schuift, en via ons kruin chakra uiteindelijk loslaat. Dus een huls die heel langzaam wegschuift. Dus de benen en de voeten vallen als eerste buiten het bereik van ons geestelijke lichaam. Ze worden niet meer doorstroomd met de kosmische energie. Ze sterven als het ware het eerst. Soms merk je bij iemand die net gestorven is dat de kruin chakra gloeiend heet is. Het is het laatste verbindingspunt tussen het fysieke en het geestelijke lichaam. Hier is een geheim mee verbonden, het wordt al verteld in de eerste eeuwen van onze Christelijke traditie, het is toen verdwenen, ondergronds gegaan. Maar gelukkig komt dit in onze tijd weer naar boven. Want, wat gebeurt er met een mens als die geestelijke lichamen een beetje los komen te zitten? Zo'n mens wordt helderziende. Je kunt het ook omdraaien, een helderziende in onze tijd, is dus iemand bij wie de geestelijke lichamen wat losser in het fysieke lichaam zitten dan bij een ander. En bij de meesten zitten ze aardig vast. Soms gebeurd het dat mensen een heel moeilijke levensperiode meemaken, een schokkende levensperiode, en dan merk je dat door die periode de geestelijke lichamen losser komen te zitten, en ze daardoor helderziende worden. Veel helderzienden vertellen dit, dat ze door een moeilijke levensperiode helderziend zijn geworden. Dat betekend ook dat elke stervende helderziende wordt. Het betekend ook dat elke stervende aan zijn bed, reeds overleden familieleden ziet staan. En engelen ziet staan, en Christus ziet staan.Ze komen de stervende ophalen en brengen naar z'n nieuwe leven, aan de overkant van de dood. Pas dus op dat je zoiets niet een hallucinatie noemt. Want de stervende ziet ze echt, en dat is een enorme steun en bemoediging aan het begin van de weg naar de overkant. Iedereen die sterft mag iets van die andere wereld op een eigen persoonlijke manier waarnemen, zo hoort de èèn heel mooie muziek en een ander vertelt over prachtig stralend licht. Ik vind het een hele troost dat je dat weet, want waar wij onze geliefden moeten loslaten, daar staan andere wezens die onze geliefden overnemen en verder dragen. Het is dus echt waar dat geen mens alleen sterft. Niemand hoeft alleen door de poort van de dood. Dit is de eerste stap. Dat de stervende uitzicht krijgt op de wereld aan de overkant. Als die geestelijke lichamen eruit gefloept zijn, dan blijven ze nog verbonden via het fysieke lichaam met een zilveren koord. Zolang dat koord heel blijft kan een mens ook altijd weer in het leven en in het lichaam terug keren. Je vindt dit verschijnsel van het zilveren koord weer terug in de bijbel, in Prediker 12:6 staat het zo tussen neus en lippen genoemd, dat de dood pas intreed als het zilveren koord verbroken wordt. Het staat er voor wie oren heeft om te horen, voor wie door heeft dat het niet alleen een mooie manier van zeggen is, maar dat het hier gaat om diepere werkelijkheid. Pas als het zilveren koord verbroken is treed de dood van het fysieke lichaam in. Het zilveren koord loopt eigenlijk paralel aan de navelstreng. Want bij de navelstreng geldt, dat die moet worden doorgesneden en dan begint het aardse leven van het kind. De oosterse traditie zegt heel eenvoudig, sterven is geboren worden. Als we geboren worden dan sterven we in de geestelijke wereld en we worden hier geboren. Als we sterven hier op aarde dan worden we geboren in de geestelijke wereld. Geboren worden is moeilijker als sterven, want geboren worden is van de licht wereld naar de donkere wereld gaan en sterven is van de donkere naar de lichte wereld gaan, terug keren naar huis. Dus als je je geboorte hebt overleefd zul je je dood ook wel overleven. We blijven heel erg met elkaar verbonden, wij hier op aarde en onze geliefden aan de overkant. Als het zilveren koord verbroken is dan komen we in de laagste geestelijke wereld, en dat is de etherische wereld en we blijven hier ongeveer drie dagen. Het is dus zo dat je diegene die net gestorven is nog kunt voelen, want hij is eigenlijk nog heel dicht bij. De gestorvene krijgt hier in versneld tempo als het ware het fotoalbum van zijn of haar leven te zien. Vanaf het moment van sterven terug tot aan de geboorte, je krijgt een overzicht van het leven wat je net voltooid hebt. Dat is wat je gedaan hebt, en dit is wat je er geleerd hebt.... Dat is wat er goed gegaan is en dit is wat er fout gegaan is.... Sommige foto's vind je mooi om terug te zien en sommige foto's zie je liever niet omdat ze toch een beetje pijn doen. Zo is het leven, vrolijk, genant, licht en donker, alles zit er in verweven. Je krijgt alles te zien zonder oordeel. Het is heel belangrijk om bij de gestorvene te waken gedurende drie dagen, het gaat er dan niet om dat je naast het lichaam zit, maar dat je met je hart de ander een goede reis wenst, en dat je de ander van binnen bedankt voor alles wat hij/zij je gegeven heeft. Dat je zegt, we zijn trots op je, en je hebt het goed gedaan. Dat is het belang van het waken gedurende de eerst dagen, en het schenken van een krachtimpuls bij de eerste taak die de gestorvene daar te verrichten heeft. Als dat gebeurt is dan ga je naar de volgende geestelijke wereld, de astrale wereld en daar begint het hele proces opnieuw. Opnieuw de film over je net afgesloten leven, maar nu wat uitvoeriger. Hier krijg je precies te zien wat je zelf voelde maar ook wat de anderen die er op dat moment bij waren, voelden. De zin van dit alles is, dat je krijgt te zien wat jou uitstraling was voor andere mensen, zonder enig zelf bedrog krijg je te zien wie je eigenlijk bent. Je ziet de schoonheid en de liefde die je hebt gegeven, maar ook de dingen die je steeds onbewust fout hebt gedaan, zodat je beseft waar je de volgende keer beter om moet denken. Uiteindelijk draait het er op uit dat je zelf een plan maakt voor een nieuw leven. Als je straks weer naar de aarde gaat dan kun je werken aan die dingen waar van je net gezien hebt dat je daar aan werken moet. Welk leven past er dan het beste bij, welke levenslessen passen het beste bij, omdat te leren waar van je net gezien hebt dat je het leren wilt. Dan kies je niet alleen voor leuke dingen, maar ook voor moeilijke levenslessen. Je beseft dat door die moeilijke lessen je het wel gaat leren, omdat je besloten hebt dat je het leren wil. Als dat klaar is, en je hebt je plan met of zonder hulp voor je volgend leven klaar, dan mag je je laatste geestelijk lichaam afleggen en dan reis je door naar de licht wereld waar we eigenlijk horen. Die licht wereld kent een heleboel sferen, opklimmend van lager naar hoger, steeds hoger licht steeds mooier licht In het Johannes evangelie staat: in het huis mijns Vaders zijn vele woningen, en dat is eigenlijk precies het zelfde. En de gestorvene mag die sfeer binnen gaan die past bij zijn innerlijke lichtkracht. Heel vaak is dat een hogere lichtsfeer dan waarvan hij eerder is afgedaald vanuit het begin van zijn juist voltooide leven. Want door dit leven hier op aarde kun je groeien in lichtkracht en in liefdeskracht, en wie groeit in deze krachten mag naar een hogere lichtsfeer, want dan heb je zelf een sterk innerlijk licht branden. Als iemand dan thuis komt in zo'n lichtsfeer, wordt verteld, is het èèn groot feest. Want er komt iemand thuis die een reis over de donkere wereld volbracht heeft, maar op die reis heb je inzicht, liefde en licht veroverd, je komt dus rijker thuis dan je bent weggegaan. En dan zijn we eindelijk thuis en leven we in een wereld waar licht is en geen verdriet en verkramping, geen ziekte, alleen maar liefde en vrede. Het is een echt thuis. Als je daar dan bent is het er niet heel erg saai? De oude traditie vertelt dit: Nee hoor, je gaat daar van alles doen. Je gaat er werken aan alles wat hier van binnen als geestelijk verlangen gegroeid is tijdens jou leven op aarde. Dus je leeft er, en je bent aan het werk, maar bij het ouder worden heb je vaak de gedachte bijvoorbeeld: ik had ook wel willen schilderen of ik had best architectuur willen studeren. Er zijn veel verlangens die hier van binnen leven en groeien, maar die simpelweg vaak niet gerealiseerd worden. Het kan dus best zijn dat in een volgend leven je het wel kan realiseren. PAUZE Er is gelegenheid voor vragen uit de zaal. Omdat er ontzettend veel vragen waren, is er een selectie gemaakt. Vraag 1: Wat gebeurt er met de ziel van een mens wanneer deze hersendood is, maar die kunstmatig in het leven wordt gehouden voor orgaandonatie? Antwoord: Wanneer het zilveren koord nog niet is doorgesneden, en dat is hier het geval, dan staat iemand geheel naast zijn eigen lichaam,net als met een bijna dood ervaring. En als het een liefdevol mens is die denkt: ja laat mijn lichaam maar gebruikt worden voor een ander, ja dan kan dat het proces alleen maar ten goede komen, want liefde werkt altijd positief. Maar als je denkt: wat zitten ze met mijn lichaam uit te spoken, dat is een houding die het proces verzwaard. Alles komt er op aan op de mens die we innerlijk zijn, op de mate van liefde die we met ons meedragen.En als je het in dankbaarheid aanvaardt, dan is die dankbaarheid een kracht die naar de ander toekomt, dat de verharding van de ander begint af te breken. Want liefde is een kracht die verharding doorbreekt. Orgaan donatie is goed als het met liefde gebeurt. Maar als je denkt: dood is dood, wat kan mij het schelen, dan zul je nog gek staan kijken, want als er dan organen worden uitgehaald hier uit je fysieke lichamen, geeft dat ook gaten in je geestelijke lichamen en geeft dat zelfs gaten in je herinneringsvermogen. Maar als je het echt met liefde doet, dan vullen de engelen de gaten in je herinneringsvermogen ogenblikkelijk aan. Vraag 2: Als die ander al geïncarneerd is, hoe kan die mij dan nog opwachten? Antwoord: Op dit moment is de Goddelijke geest, die wij eigenlijk zijn, nog maar een klein beetje in ons lijf geïncarneerd. Het grootste deel is nog in de Geestelijke wereld. Dat komt omdat we niet meer dan dat kleine beetje kunnen omvatten en kunnen een grote energie kracht niet verdragen. Daar zijn we nog niet ver genoeg voor ontwikkeld. Dat deel van mij wat thuis gebleven is, dat praat via het geweten tegen mij. Mijn geweten is een deel van het Goddelijke Ik wat thuisgebleven is, en wat steeds hier tegen mij zegt: Zou je dit of dat nou wel doen? Of klopte dat wel? Het is heel zachtjes en denk er om, want je ego kan hier soms heel lawaaierig overheen praten. Het Goddelijk deel wat ik hier ben, wordt boven weer verenigd met het Goddelijk deel wat thuis gebleven is. En dan ben je weer helemaal heel. Dus als iemand al geïncarneerd is, zie je hem of haar gewoon terug, wat het grootste deel van hem of haar is daar nog. We herkennen elkaar van binnen uit, want je hebt dan niet meer de vorm van je fysieke lichaam, alleen nog de vorm van puur licht. Vraag 3: Wat is verlichting, wanneer is iemand verlicht? Antwoord: Als mij een innerlijk licht opgaat, van chak, nou pak ik het, dan heb ik een vorm van verlichting ervaren. En dat kan steeds naar een hoger niveau toe groeien. Je moet ook nooit iets geloven wat een ander zegt, je mag alleen dat accepteren van wat je van binnen voelt dat het klopt. En als je dat niet voelt moet je het gewoon laten liggen. Vraag 4: Wat is de rol van God in dit verhaal? Antwoord: Eigenlijk zeg ik nooit veel over God, dit is uit eerbied, want God is zoveel groter dan ik denken kan, dan ik voelen kan. Alles om ons heen, de hele kosmos komt voort uit de kracht van God. Het is iets wat ik niet kan bevatten, als ik iets van God wil begrijpen, dan ga ik buiten staan, en kijk ik naar de sterren. Dan vang ik iets op van wat God is. De Joodse traditie weigert "God" uit te spreken, puur uit eerbied, en daar voel ik me erg bij thuis. Als je straks aan de andere kant bent, dan mag je zien wie God is. Mens, wat moet dat groots zijn. Vraag 5: Hoe ga je met zelfdoding om? Antwoord: Aan de andere kant is het een wereld van echte pure liefde, dus als zo iemand dan thuis komt, en dus sterft, omdat zij het op aarde niet meer harden kan. Die is zelf naar huis terug gekeerd. En als iemand helemaal stuk van het leven op aarde thuis komt, wordt diegene warm omarmd, vol liefde. Iemand die door zelfdoding sterft, wordt met extra liefde met open armen ontvangen. Ook dan ga je de weg van zeven stappen. Als nabestaande ben je soms heel erg kwaad en verdrietig. Je kunt dat het beste serieus nemen, daar help je die ander het beste mee. Bid voor die ander: ga maar.... Vraag 6: Hoe worden kinderen van 2 jaar opgevangen als ze sterven? Antwoord: Ongelofelijk liefdevol, heel jonge kinderen sterven heel gemakkelijk. Dat klinkt heel gek, maar ze zijn nog niet door de puberteit heen ingedaald in de werkelijkheid, ze zitten nog niet vast in de materie. Hun geestelijke lichamen zitten nog niet zo vast. Dat gebeurt pas in de puberteit. Jonge kinderen hebben vaak helderziende ervaringen. Ze kunnen vertellen over aura's en over vorige levens enz. Als de geestelijke lichamen nog niet zo vast zitten, kunnen ze er ook gemakkelijker uitfloepen. Vraag 7: Waar komt de angst vandaan bij stervende, bijvoorbeeld een half uur van te voren? Antwoord: Weet je wel hoe moeilijk loslaten is? Loslaten is de allermoeilijkste levensles. Sterven betekent de mensen loslaten van wie je houdt. Het is een heel gevecht om zover te komen, om los te laten. Vraag 8: Kun je ons ook vertellen hoe je dit allemaal aan de weet bent gekomen? Heb je persoonlijk iets meegemaakt waardoor dit inzicht is gegroeid? Antwoord: Jawel, maar dat wilde ik hier net zo gewiekst ontwijken, de zekerheid waarmee ik spreek heeft inderdaad er mee te maken dat ik zelf af en toe in de andere wereld een kijkje heb mogen nemen. Het begon met mijn broer, hij stierf toen hij vijfendertig was onverwacht aan een hartaanval in de bergen. Ik was toen dertig, in het jaar na zijn dood stond hij tot drie keer toe in mijn kamer. Hij stond daar in een prachtig licht gehuld en ik wist toen nog niks van de andere wereld. Vandaar uit wist ik: je blijft niet slapen in het graf, je wordt al verbonden aan het licht. Ik weet dat hij daar echt gelukkig was. De derde keer dat hij weer kwam, stond hij naast de schoorsteenmantel en stak zijn hand uit. Om zijn middelvinger had hij een ring, die ring had hij in zijn leven op aarde nog niet. Hij zei: dit is de laatste keer dat ik kom, nu ga ik voorgoed. Over die ring, daar heb ik lang over nagedacht. In opgezochte literatuur heb ik gelezen dat het een symbool van genezing is. Van heel wording. Die heel wording had hij toen voltooid. Toen ging hij de hogere dimensies van de licht wereld binnen. Het verschil tussen de licht wereld en hier is te groot om te overbruggen, Hij kan er wel zijn, maar niet meer genoeg om zich te manifesteren zoals hij het eerste jaar gedaan heeft. Als je zoiets meemaakt dan veranderd er wel wat. Dan heb je het zelf gezien. Dan kun je er niet meer onderuit. Later werd ik zelf helderziende en zag ik wel eens engelen, en die zie ik nu nog wel eens. Ik zie ook veel gestorvenen, ik doe daar nu heel laconiek over, maar eerst was dat natuurlijk wel heel vreemd als daar in de kamer een gestorvene stond die iets kwam vertellen. Ik ben er nu aan gewend geraakt. Ik heb gemerkt dat veel gestorvenen verdriet hebben omdat de achtergeblevenen zich afsluiten voor de verbinding met hen. Ze zoeken steeds meer een verbinding, en als ze die niet rechtstreeks kunnen maken, dan zoeken ze allerlei mensen op die in deze tijd helderziende zijn, om via die mensen een verbinding te maken. Ze hunkeren naar een open hart, scherp dus je gevoeligheid, want je kunt vaak voelen dat ze er zijn, of je kunt ze ruiken in de kamer. Ik wil als afsluiting nog even zeggen, hebben jullie gevoeld hoe vol het hier is geworden? Het is na de pauze gebeurd, toen zijn alle verbindingen echt gaan groeien. Ik wil namens jullie zeggen: hartelijk bedankt dat jullie er bij waren, al die gestorvenen, en mogen jullie vol vreugde jullie weg in liefde daar vinden met onze zegen. Ik vind het heel leuk om te vertellen en vooral aan mensen die echt willen luisteren. En jullie hadden die bereidheid, en dan voel ik ook van alles gebeuren. Er is hier vanavond ontzettend hard gewerkt vanuit de geestelijke wereld. Er waren heel veel engelen aanwezig, die bij de meesten van ons heel hard aan het werk waren. Ze hebben van alles gedaan, veel inzichten neer gelegd, zere plekken behandeld, ze hebben een geweten aangeraakt, er is van alles gebeurd. Moge dat wat binnen jullie gebeurd is, gezegend worden zodat je de komende dagen bewust zult voelen: er is die avond heel wat gebeurd. Voel het en neem het mee als een geschenk van deze avond. Bedankt, wel thuis en tot ziens....

leven in het Licht, Hans Stolp.

Jij, die leeft in het licht, ik weet: je dood was een geboorte. Jouw leven was voltooid, je had geleerd wat je hier leren moest en daarom ging je heen, terug naar het stralende licht vanwaar je eens gekomen was. Jouw dood: een geboorte in het licht. Ik zend jou al mijn liefde, ik denk aan jou hoe mooi, hoe lief je wel kon zijn. Voel mijn dankbaarheid om alles wat je mij gegeven hebt. Ik weet: je bent gelukkig daar, je wordt er een lichtend licht. Moge God je zegenen op jouw weg! En straks, dan zie ik jou terug, als jij me opwacht bij de grens. Want Liefde, sterker dan de dood, blijft ons verbinden, nu en straks. Dat God jou zijn liefde brengt! ~Hans Stolp

als je gaat sterven, Hans Stolp

Als je gaat sterven Als je gaat sterven, kijk dan terug op het leven dat achter je ligt. Herinner je de momenten waarin je een stille hulp voelde en waarin je ervaren mocht dat je geleid en gedragen werd. Ook nu zul je die stille kracht mogen ervaren: zij draagt je straks vol liefde, zacht en teder, het nieuwe leven binnen. Als je gaat sterven, wees dan niet bang voor al die gevoelens die in jezelf naar boven komen en durf ze uit te spreken. Je ziel wil zich immers van oude ballast bevrijden om zich voor te bereiden op de grote reis die spoedig gaat beginnen. Als je gaat sterven, kijk dan met dankbaarheid terug op alles wat je aan het leven leren mocht. Volmaakt was je niet, en natuurlijk maakte je vele fouten. Maar het enige dat nu telt is wat je van dat alles geleerd hebt en of je een beetje milder, een beetje liefdevoller geworden bent. Veroordeel jezelf niet, maar wees dankbaar dat je groeien mocht aan het leven. Als je gaat sterven, laat al het donker los en hul je in het gewaad van de liefde. De liefde is jouw gids, zij draagt je straks naar huis en zij beschermt je onderweg. Vertrouw je toe aan de liefde, zoek naar de bron ervan in je hart en hul je in haar warmte. Als je gaat sterven, verheug je dan op de ontmoeting met al degenen die jou zijn voorgegaan en je opwachten bij de grens. Verheug je op de ontmoeting met je engel die je nu van aangezicht tot aangezicht zult mogen zien. Verheug je op Boeddha, op Christus of wie jou ook maar lief en dierbaar is: zij wachten je vol liefde op. En als je gaat sterven, weet dan dat onze liefde met je meegaat. Want liefde kent geen begrenzing, zij is eeuwig en overal. Daarom blijven wij met jou in liefde verbonden, ook als jij op weg gaat en wij hier achterblijven. Als je gaat sterven, voel dan de liefde die je draagt. Vertrouw je aan haar toe en laat je door haar leiden. Want alleen zij, en zij alleen, is een betrouwbare gids. Hans Stolp "The Angel of Death" Evelin de Morgan

Op de grens; Hans Stolp.

'Op de grens van leven en dood' Kinderen weten het nog, onbewust: dat de dood geen einde is, maar een overgang naar de wereld van God. Zij spreken daarover in hun eigen taal: “Straks, als ik een engel ben” of: ‘Als ik straks bij oma ben”. Ook kinderen die niet gelovig werden opgevoed, dragen dat onbewuste weten met zich mee en vertellen daarover in de taal van het symbool. Mensen die een BDE (bijna-dood-ervaring) kregen, weten het ook: de dood is geen einde, alleen maar de overgang naar een wereld van Licht. Zij hebben die wereld zelf mogen zien, en daarom hebben zij hun angst voor de dood voorgoed verloren. Andere mensen vertellen dat zij hun geliefde hebben gezien na het overlijden: plotseling stond hij of zij zo maar in de kamer, vaak in een stralend licht. Al deze ervaringen plaatsen ons opnieuw voor de vraag: wat is de dood eigenlijk, wat gebeurt er als wij sterven? De oude, spirituele christelijke traditie heeft een duidelijk antwoord op die vraag en beschrijft de reis waaraan de stervende begint als een reis in zeven stappen. Die reis begint bij het sterven, en eindigt bij onze intrede in de stralende Lichtwereld. In onze tijd begint deze oude, spirituele kennis velen van ons weer te inspireren en te helpen bij het zoeken naar ons eigen antwoord op die grote levensvragen van leven en dood. De zeven stappen naar de Lichtwereld: Wat gebeurt er als een mens sterft? Wat is de weg die dan begint, een weg die de gestorvene door de verschillende geestelijke werelden tot in de Lichtwereld brengt? De oude christelijke traditie vertelt, dat de gestorvene zeven stappen zet op die weg en elke stap brengt zijn eigen opgaven én geschenken met zich mee. 1. Het uitzicht op de overkant. 2. Het verbreken van het zilveren koord. 3. De eerste terugblik op het zojuist voltooide leven. 4. De doorgang door het Kamaloka of vagevuur. 5. Het opstellen van een levensplan voor het volgende leven. 6. De intrede in de Lichtwereld. 7. Leven en werken in de Lichtwereld. Bezinning op de reis die onze gestorven geliefden maken – en die wij ook zelf eens zullen gaan maken -, kan ons troost geven en kan ons helpen om de blijvende verbinding met de gestorvenen te ervaren. Daarbij is het zo, dat wij onze geliefde gestorvenen kunnen helpen en bijstaan op hun reis: zij hebben ook daar onze liefde en hulp nodig. En omgekeerd zullen onze geliefden vanuit hun nieuwe leven aan ‘de overkant’ ook ons bijstaan bij onze weg door dit leven op aarde. Het is boeiend om te zien, dat wat de oude spirituele christelijke traditie vertelt, ook verteld wordt door andere tradities, zij het met andere woorden en benamingen. Maar in grote lijnen gezien blijkt het inzicht in het ‘leven voorbij de dood’ universeel te zijn.` Hans Stolp

Gebed voor een stervenden.

Gebed voor een stervende Ga maar, en ga in vol vertrouwen: je hoeft niet bang te zijn voor de dood. Daar, op de drempel, zul je mogen zien hoe je vol liefde wordt opgewacht. Ga maar, en ga in vol vertrouwen: daar, op de uiterste grens, wachten je geliefden al vol verlangen op jou om je mee te mogen nemen naar dat nieuwe land van licht dat je wacht. Ga maar, en ga in vol vertrouwen: daar, aan de overkant, zul je eindelijk genezen van alles wat het leven op aarde je deed. Je zult er de onmacht en het verdriet mogen loslaten die hier zo vaak als een schaduw over je leven lagen. Ga maar, en laat in vol vertrouwen je geliefden achter. Je zult daar, op de grens, zelf mogen zien hoe onvoorstelbaar liefdevol ze behoed en begeleid worden op heel hun verdere levensweg. Ga maar, en laat in vol vertrouwen het aardse leven achter. Misschien viel het je niet altijd gemakkelijk en misschien wist je soms niet goed hoe je de opgaven doorstaan moest die het leven je voorlegde. Maar je bent er doorheen gegaan en je hebt de lessen geleerd die je leren moest. Het is goed, zoals het was. Ga maar, en ga in vol vertrouwen: je zult bekleed worden met liefde, je zult licht worden als het licht van de zon, en je zult weten eindelijk thuis te zijn. Ga maar, en ga in vol vertrouwen. Hans Stolp

Boeken-tip; Wat gebeurt er als je dood gaat? Hans Stolp

Hans Stolp 'Wat gebeurt er als je doodgaat?' In dit boek beschrijf ik de reis die de gestorvene maakt: eerst door de etherische wereld gedurende de eerste drie dagen na de dood, vervolgens door de astrale wereld om dan uiteindelijk de Lichtwereld binnen te gaan. Bovendien vertel ik over de drie grote geschenken die de gestorvene direct na de dood in de etherische wereld ontvangt. ~Hans Stolp. Boekbespreking: 'Wat gebeurt er als je doodgaat?' Hans Stolp De reis stap voor stap beschreven. Als iemand sterft, ziet hij zijn lichaam wegglijden. Anders dan de achterblijvenden denken, is dit een moment van diepe vreugde: de gestorvene ervaart nu dat de geest sterker is dan de materie en dat hij leeft, ook al is zijn lichaam hem ontvallen. Bij het sterven wordt hij bijgestaan door gestorven geliefden en engelen. Daarna volgt het levenspanorama, de reis door de astrale wereld en de intrede in de zeven sferen van de lichtwereld. *De eerste druk verscheen met Pasen 2013 en de vierde druk is december 2013 uitgegeven! Op bol.com verscheen een review waar ik erg blij mee was: 'Dit is werkelijk een kostbaar boekje! Nog nooit zo helder is de oeroude, esoterische wetenschap over het leven na de dood in een notendop op het papier gezet. In een onopgesmukte stijl en langs een consistente hoofdlijn schets Hans Stolp de reis die onze geliefde gestorvenen maken door de zielenwereld en door de wereld van de geest. De continuïteit van het bewustzijn is niet eerder zo bevattelijk weergegeven als in dit mooie, kleine werkje. Hopelijk zal ooit net als taal en rekenen iedereen de diepe kennis uit dit boekje al op jonge leeftijd kunnen meekrijgen op school of via de opvoeding! Wil je na dit boekje meer weten over de reis van de gestorvenen dan helpt de prima notenlijst je gauw op weg. Beste Hans Stolp, hartelijk dank voor dit juweeltje!" Een betere aanbeveling kan ik mij niet wensen. Hans Stolp (Bron: de site van Hans Stolp)

http://www.ankh-hermes.nl/hans-stolp-wat-gebeurt-er-als-je-dood-gaat.html warme groet Jeltje

ga maar en laat los

'Ga maar en laat los' Ga maar, en laat los. Je leven hier op aarde is voltooid. Je hebt geleerd wat je hier leren mocht. Je hebt gegeven wat je van binnenuit te geven had. Nu mag je in vrede het nieuwe leven binnengaan. Ga maar, en laat los. Je hebt geleden en gestreden, je hebt gegeven en ontvangen, je hebt liefgehad en los- gelaten, je hebt de vreugde gekend en het verdriet. En door dat alles werd jij de mens die je geworden bent. Ga maar, en laat los. Je hebt een stille winst behaald op wat je hier, op aarde, te doorleven kreeg. Je bent gegroeid door stormen heen, je bent gerijpt – en wij, wij lazen de wijsheid die in jou rijpen mocht aan je ogen, aan je woorden af. Ga maar, en laat los. Je hebt niet voor niets geleefd en daarom zul je nu het Licht van de vrede zelf aanschouwen mogen. Je zult herschapen worden door de Liefde zelf, je zult je eindelijk thuis, geborgen weten. Ga maar en laat los.

~Hans Stolp

Wat gebeurt er als je dood gaat? (symposium)

warme groet Jeltje

wat gebeurt er als je dood gaat?

'Wat gebeurt er als je doodgaat?' In dit boek beschrijf ik de reis die de gestorvene maakt: eerst door de etherische wereld gedurende de eerste drie dagen na de dood, vervolgens door de astrale wereld om dan uiteindelijk de Lichtwereld binnen te gaan. Bovendien vertel ik over de drie grote geschenken die de gestorvene direct na de dood in de etherische wereld ontvangt. ~Hans Stolp. Boekbespreking: 'Wat gebeurt er als je doodgaat?' Hans Stolp De reis stap voor stap beschreven. Als iemand sterft, ziet hij zijn lichaam wegglijden. Anders dan de achterblijvenden denken, is dit een moment van diepe vreugde: de gestorvene ervaart nu dat de geest sterker is dan de materie en dat hij leeft, ook al is zijn lichaam hem ontvallen. Bij het sterven wordt hij bijgestaan door gestorven geliefden en engelen. Daarna volgt het levenspanorama, de reis door de astrale wereld en de intrede in de zeven sferen van de lichtwereld. *De eerste druk verscheen met Pasen 2013 en de vierde druk is december 2013 uitgegeven! Op bol.com verscheen een review waar ik erg blij mee was: 'Dit is werkelijk een kostbaar boekje! Nog nooit zo helder is de oeroude, esoterische wetenschap over het leven na de dood in een notendop op het papier gezet. In een onopgesmukte stijl en langs een consistente hoofdlijn schets Hans Stolp de reis die onze geliefde gestorvenen maken door de zielenwereld en door de wereld van de geest. De continuïteit van het bewustzijn is niet eerder zo bevattelijk weergegeven als in dit mooie, kleine werkje. Hopelijk zal ooit net als taal en rekenen iedereen de diepe kennis uit dit boekje al op jonge leeftijd kunnen meekrijgen op school of via de opvoeding! Wil je na dit boekje meer weten over de reis van de gestorvenen dan helpt de prima notenlijst je gauw op weg. Beste Hans Stolp, hartelijk dank voor dit juweeltje!" Een betere aanbeveling kan ik mij niet wensen. Hans Stolp

(Bron: de site van Hans Stolp) (Bron: bol.com)Warme groet Jeltje

dankbaarheid/ Hans Stolp afsluiting

Wij kunnen niet groot genoeg denken over de werkzaamheid van deze kracht. En dus ook niet groot genoeg over het belang van deze onvoorwaardelijke dankbaarheid. Vreemd is deze gedachte wel voor veel mensen; want dankbaarheid is niet iets wat in aardse verhoudingen erg in tel is. Maar voor de geestelijke wereld geldt dat het de stof is waaruit deze wereld is opgebouwd! U als leer zult begrijpen dat we gemakkelijk een heel boek alleen al aan dit thema, dankbaarheid, zouden kunnen wijden. Want dankbaarheid is niet iets, dat je door het lezen van een enkele pagina verwerft,maar waar je een heel leven over doet. Een leven van innerlijke strijd met al die donkere ego-gevoelens die ons in de weg staan om tot deze dankbaarheid te komen: angst,het gevoel tekort gekomen te zijn, miskenning, onzekerheid en ga zo maar door. Maar hoe meer we gaan beseffen, dat het verwerven van dankbaarheid niet alleen iets is dat we voor onszelf doen, maar dat elke stap vooruit op deze weg ook een geschenk is voor de geestelijke wereld, hoe meer wij daardoor de impuls en de bemoediging zullen ontvangen om steeds weer voort te gaan langs deze weg.

Warme groet Jeltje

dankbaarheid/ Hans Stolp deel 2

Het inspireren van gestorvenen. Het is dus geen geringe kracht die wij met onze dankbaarheid naar de ander toe in beweging brengen! Bovendien, ook als de ander al vanuit het Kamaloka de Lichtwereld is ingegaan, dan nog blijft onze dankbaarheid een geweldige inspirerende kracht voor de verdere weg van de ander door de geestelijke sferen heen . Om het eenvoudig, beeldend, te zeggen: onze dankbaarheid geeft de ander vleugels en stelt haar of hem tot ongehoorde dingen in staat. Zo begeesterend werkt de dankbaarheid die wij de ander toedragen! Maar wanneer we nadenken over onze dankbaarheid als een inspirerende kracht, mogen we beseffen dat deze niet alleen maar betrekking heeft op wat de ander ons tijdens zijn of haar leven op aarde gaf. Die persoonlijke dankbaarheid mag ingebed zijn in een totaalbesef van dankbaarheid: kan ik God dankbaar zijn voor alles wat ik in dit leven te doorleven kreeg en wat ik allemaal mocht meemaken? Kan ik Hem (Haar) dankbaar zijn voor werkelijk alle lotgevallen in mijn leven, de donkere en de lichte, de vrolijke en de verdrietige, de eenzame en gelukkige ervaringen? Kan ik God dankbaar zijn voor de hoogten en diepten van mijn leven? Alweer: het is geen gemakkelijke vraag die wij hier voorgelegd krijgen; het is een vraag waarop wij het antwoord ook niet zomaar ineens kunnen geven. Dat antwoord kan pas rijpen na een jarenlange worsteling met onszelf en met de pijn en de teleurstelling van het leven.Maar als wij uiteindelijk rijpen tot deze onvoorwaardelijke en totale dankbaarheid, dan wordt dat een geestelijke kracht die al onze geliefden’ aan de overkant’ bereikt en inspireert. En die zo, door hen heen, tot een inspirerende kracht wordt voor heel de geestelijke wereld Wordt vervolgd

Warme groet Jeltje

Dankbaarheid/ Hans Stolp deel 1

Het eerste geschenk is onze dankbaarheid. De uiteindelijke vraag die begint op te lichten aan het einde van het bezinningsproces dat begint na het overgaan van een geliefde, is deze: kan ik werkelijk dankbaar zijn voor de rol die de overgegane in mijn leven gespeeld heeft? Kan ik haar of hem dankbaar zijn voo alles wat hij of zij mij te doorleven gaf ? dat betekent dus ook dankbaarheid voor alle moeilijke of pijnlijke ervaringen waarin ik door de ander getrokken werd. Nu is dankbaarheid voor mooie en fijne ervaringen niet moeilijk: zo’n dankbaarheid welt a.h.w. vanzelf in ons hart op. Maar dankbaarheid voor pijnlijke ervaringen is niet vanzelfsprekend. Bitterheid of wrok liggen dan meer voor de hand. En toch gaat het erom dat wij leren inzien dat wij op de een of andere manier die moeilijke en pijnlijke ervaringen nodig hadden- omdat wij anders immers niet zouden zijn uitgegroeid tot de mens die wij nu geworden zijn. Als wij de bitterheid of de wrok te boven komen zijn en oog gekregen hebben voor wat wij dwars door die pijnlijke ervaringen heen mochten leren, dan kan er langzamerhand dankbaarheid groeien, ook voor die hardhandige lessen die wij kennelijk nodig hadden om tot inzicht te komen, Wanneer deze dankbaarheid stap voor stap in ons groeit, wordt dankbaarheid een geestelijke kracht die regelrecht vanuit ons hart naar de ander toestroomt en deze een geweldige impuls geeft bij haar of zijn bezinningsproces in het Kamaloka. Het zal hem of haar zeker helpen om ook zelf, dwars door de teleurstelling heen, toe te groeien naar dankbaarheid. En waar alleen nog maar dankbaarheid is, daar groet de vrede met het voltooide en afgesloten aardse leven en kan dat leven daardoor worden los gelaten. Wordt vervolgd

Warme groet Jeltje