Herinneringen, Kagib

Onze laatste rustplaats, eindigend op de begraafplaats. Maar meer en meer worden we verast. Zijn we door de dood verrast? We verhuizen naar een andere plaats van bestemming. De as blijft achter in een urn. De as blijft achter voor hen die achter bliijven. Vasthoudend aan de herinnering, hoe de dierbare was voor hij of zij wegging. Deze herinnering houdt vast, waardoor we niet verder kunnen of willen gaan. Slechts terug willen draaien het bestaan. Een intens verdriet, maar ook dierbare herinneringen, voor hij of zij die men achter liet. Er zijn foto's, tekstjes opgeschreven, uit liefde, vol liefde, door hen die achter bleven. Onverwelkbare bloemenpracht. En zo wordt er nog heel veel aan de overledene gedacht. Er is een gemis. Een verlangen dat alles anders is. Alles anders zou zijn, soms een niet te dragen pijn. En stil staat daar de urn, de steen onbeweeglijk. Er komt niemand terug, ze zijn meegenomen door de wind. En het leven gaat door, hier, maar ook daar. Want het Plan van God is nog lang niet klaar. Niemand is uit het leven gestapt, ze zijn slechts uit hun jasje gestapt. En de wind waait. En de bladeren laten los, worden weer een met de aarde. Waaruit zich eens de eerste boom openbaarde. Uit deze overgave ontstaat ooit weer eens heel bos. Rust in vrede, staat op elke steen. Maar wie heeft de vrede gevonden. Wie heeft de vrede binnenin gevonden? Wiens ziel is niet ten diepste geschonden. Voor ieder van ons, is vroeg of laat een plaats bereid. Maar wie is er op dat moment werkelijk bereid? Wie voelt dan diep van binnen, ja het is werkelijk mijn tijd? De tijd om naar een andere wereld te gaan. Ten diepste doorgrond hebbende het bestaan. Wie is dan werkelijk klaar om te gaan? Rust zacht, dierbare mens. Maar alles zal anders zijn dan je verwacht. Kagib

Warme groet Jeltje

Ga maar ; Kagib.

Ga maar. Ik laat je gaan. Ik laat je los. Er wacht je een nieuw bestaan. Ik laat je gaan. Mijn hart is vrij, mijn hart is blij, ik laat jou vrij. Dankbaar voor onze momenten. Een gezamenlijke dans. Gegrepen elke kans, tot ontmoeting, verbinding. De durf tot uitspreken. Verwijdering en verzoening. Een omarming van jou als een warme deken. De ontroering, in vervoering. Kijken naar jou. Jouw daden, jouw woorden. Jouw oprechtheid, jouw zachtheid. Maar ben niet bang, het doet geen pijn dit afscheid. Ik koester je. Je verwarmt me. Ik draag je. Ga nu maar. Het is klaar. Kagib

Warme groet Jeltje

sterven voor het sterven, Paul ferrini.

STERVEN VOOR HET STERVEN Ik heb gezegd dat je het koninkrijk der hemelen pas kunt binnentreden als je sterft en herboren wordt. Niemand komt hier naar de aarde zonder te lijden onder de pijn van het verlies. Elke identiteit die je aanneemt wordt je als de tijd daar is weer ontnomen. Iedereen van wie je houdt, gaat dood. Dat is slechts een kwestie van tijd. En het is slechts een kwestie van tijd voordat ook jij je lichaam en de wereld achter je laat. Paul Ferrini Ja, het ego moet sterven, alles waar het ego vol mee zit moet sterven pas dan kan het ware Koninkrijk in jou opstaan. Dat Koninkrijk is Eeuwig en kun je nooit meer kwijtraken als die Opstanding plaatsgevonden heeft. En de laatste kolom hieronder: Elke gewijde leer spoort je aan je niet te hechten aan wereldse zaken, omdat die niet blijvend zijn. Toch raak je er desondanks aan gehecht. Dat hoort bij het ontwaken, bij het bewustwordingsproces: gehecht raken en loslaten, in je armen sluiten en loslaten. Zo verdiept de liefde zich en ontstaat er wijsheid. Je zult in de loop van je leven vaak een kleine dood sterven. Je zult vele keren de armen die je ooit getroost hebben, los moeten laten en alleen een onzekere toekomst tegemoet gaan. Elke keer dat dat het geval is, komen je angsten omhoog en moet je daardoorheen. Paul Ferrini Helemaal waar, erdoorheen gaan daar gaat het om, dat is zo kostbaar, want zo kun je diamant in jezelf vrijmaken je Essentie, zo mag waarlijk een doorleefd begrip vrijkomen over alles dat is. Ja, zo kan de Liefde op aarde komen die niet van de aarde is. lieve warme groet Kagib

Warme groet. Met dank aan Karel Gibbels

Dood en leven, de zin van het Leven

lieve jij, Ja, dood en leven, de zin van het leven. En wat dan hierna? Wat is de betekenis van het hier zijn als we hier toch weer weg moeten gaan? Dat heb ik in deze tekst wat verder uitgewerkt. lieve zonnetjesgroet Kagib HERINNERINGEN Onze laatste rustplaats, eindigend op de begraafplaats. Maar meer en meer worden we verast. Zijn we door de dood verrast? We verhuizen naar een andere plaats van bestemming. De as blijft achter in een urn. De as blijft achter voor hen die achter bliijven. Vasthoudend aan de herinnering, hoe de dierbare was voor hij of zij wegging. Deze herinnering houdt vast, waardoor we niet verder kunnen of willen gaan. Slechts terug willen draaien het bestaan. Een intens verdriet, maar ook dierbare herinneringen, voor hij of zij die men achter liet. Er zijn foto's, tekstjes opgeschreven, uit liefde, vol liefde, door hen die achter bleven. Onverwelkbare bloemenpracht. En zo wordt er nog heel veel aan de overledene gedacht. Er is een gemis. Een verlangen dat alles anders is. Alles anders zou zijn, soms een niet te dragen pijn. En stil staat daar de urn, de steen onbeweeglijk. Er komt niemand terug, ze zijn meegenomen door de wind. En het leven gaat door, hier, maar ook daar. Want het Plan van God is nog lang niet klaar. Niemand is uit het leven gestapt, ze zijn slechts uit hun jasje gestapt. En de wind waait. En de bladeren laten los, worden weer een met de aarde. Waaruit zich eens de eerste boom openbaarde. Uit deze overgave ontstaat ooit weer eens heel bos. Rust in vrede, staat op elke steen. Maar wie heeft de vrede gevonden. Wie heeft de vrede binnenin gevonden? Wiens ziel is niet ten diepste geschonden. Voor ieder van ons, is vroeg of laat een plaats bereid. Maar wie is er op dat moment werkelijk bereid? Wie voelt dan diep van binnen, ja het is werkelijk mijn tijd? De tijd om naar een andere wereld te gaan. Ten diepste doorgrond hebbende het bestaan. Wie is dan werkelijk klaar om te gaan? Rust zacht, dierbare mens. Maar alles zal anders zijn dan je verwacht. Kagib

warme groet Jeltje

Laatste momenten.

Stel jezelf de vraag: Als je gaat, wil je dan dat anderen je heengaan betreuren of je komst in een nieuw leven vieren? Het leven gaat door - eeuwig. We groeien en ontwikkelen ons door nieuwe ervaringen, we leren voortdurend, worden steeds sterker, completer. Betty J. Eady, Ja, zou fijn zijn als er een algemeen beleven zou komen dat het leven door gaat. Zou zoveel ruimte scheppen, perspectief. Ja, het hoeft natuurlijk niet zo te zijn zoals zij het hier schetst. We kunnen onszelf helemaal opsluiten in onszelf, ons helemaal inkapselen waar het ware Licht niet meer doorheen kan, en dan nemen we die illusie mee naar de andere kant. Ook dat is vrije wil. Die illusie neem je dan ook weer mee terug naar aarde totdat het Licht echt mag doorbreken. Daarom wil ik er nog een bezinning aan vastknopen. Wat laat je achter als je hier weg gaat? Welke indruk, welke gedachten gevoelens zullen mensen over je hebben, eventueel ook nog na de rouw. Wat heb je de wereld gegeven, mee gegeven? Ook het laatste moment, de laatste momenten, de periode voor dat je gaat kan ook zo ontzettend kostbaar zijn voor ieder die om je heen is die je dierbaar is. Wat komt er dan in je vrij, kun je alles over geven, met een blij licht hart? Juist daarin heb je dan zo ontzettend veel te geven voor een heel leven, voor die ander. lieve warme groet Kagib