sterven voor het sterven, Paul ferrini.

STERVEN VOOR HET STERVEN Ik heb gezegd dat je het koninkrijk der hemelen pas kunt binnentreden als je sterft en herboren wordt. Niemand komt hier naar de aarde zonder te lijden onder de pijn van het verlies. Elke identiteit die je aanneemt wordt je als de tijd daar is weer ontnomen. Iedereen van wie je houdt, gaat dood. Dat is slechts een kwestie van tijd. En het is slechts een kwestie van tijd voordat ook jij je lichaam en de wereld achter je laat. Paul Ferrini Ja, het ego moet sterven, alles waar het ego vol mee zit moet sterven pas dan kan het ware Koninkrijk in jou opstaan. Dat Koninkrijk is Eeuwig en kun je nooit meer kwijtraken als die Opstanding plaatsgevonden heeft. En de laatste kolom hieronder: Elke gewijde leer spoort je aan je niet te hechten aan wereldse zaken, omdat die niet blijvend zijn. Toch raak je er desondanks aan gehecht. Dat hoort bij het ontwaken, bij het bewustwordingsproces: gehecht raken en loslaten, in je armen sluiten en loslaten. Zo verdiept de liefde zich en ontstaat er wijsheid. Je zult in de loop van je leven vaak een kleine dood sterven. Je zult vele keren de armen die je ooit getroost hebben, los moeten laten en alleen een onzekere toekomst tegemoet gaan. Elke keer dat dat het geval is, komen je angsten omhoog en moet je daardoorheen. Paul Ferrini Helemaal waar, erdoorheen gaan daar gaat het om, dat is zo kostbaar, want zo kun je diamant in jezelf vrijmaken je Essentie, zo mag waarlijk een doorleefd begrip vrijkomen over alles dat is. Ja, zo kan de Liefde op aarde komen die niet van de aarde is. lieve warme groet Kagib

Warme groet. Met dank aan Karel Gibbels

Het lichaam, Paul Ferrini.

HET LICHAAM Het is zowel een voorrecht als een uitdaging om in een lichaam te verkeren. Dankzij de kansen die het lichaam je geeft, leer je heel veel lessen. Toch moet je niet vergeten dat alles wat het lichaam voor je doen kan, ooit ongedaan gemaakt wordt. De geneugten van eten, drinken, seks, slaap, vermaak, wat hebben die nog te betekenen als het lichaam er niet meer is? Je lichaam aanbidden is even nutteloos als het met minachting behandelen. Het lichaam is een middel. Het is een vervoermiddel waarmee je ervaringen kunt opdoen. Het heeft een doel. Het is een leermiddel. Spring er alsjeblieft niet respectloos of achteloos mee om. Maak het alsjeblieft niet tot een god die je aanbidt. Maak het niet belangrijker of onbelangrijker dan het is. Als je van je lichaam geniet en ervoor zorgt, kan het je beter van dienst zijn. Maar geen enkel lichaam is perfect. Elk lichaam gaat op den duur ten onder. Lichamen zijn niet bedoeld om eeuwig mee te gaan. Je staat niet voor de uitdaging om eeuwig te leven in je stoffelijke lichaam. Je uitdaging is dat je je aan je bestaan overgeeft, opdat het zich mag verheffen en door genade geleid mag worden. Dán wordt je een instrument voor de verlossing, voor jezelf en voor anderen. Paul Ferrini

warme groet Jeltje

Laatste wens, Paul van Vliet.

Ik ben niet bang
Om dood te gaan
Ik ben alleen maar bang
Voor de manier waarop
Ja goed het is nog niet zover
En als je ‘t niet wilt
Daarover praten
Dat ik liever stop
Dan hou ik er meteen weer over op.
---
Maar toch, je weet het nooit
Het is natuurlijk onzin
Maar je denkt wel es van ‘als’
En ‘hoe’ en ‘wat’
En het is ook daarom dat...
Nee alles werkt nog goed
En functioneert nog
Zoals het moet maar toch...
---
Ja kijk, ik ben zo bang
Dat als het zover is
Dat er dan mensen
Gaan beslissen over mij
Mijn lichaam en mijn leven
En mijn dood
Omdat ze vinden dat ikzelf
Dat niet meer kan
En...dat zíj dat dan...
---
Dus daarom zeg ik het
Je toch maar liever nu
Voor het geval dat
Als ik dan...
Wou ik je vragen of
Jij...als het kan
Ervoor wil zorgen
Dat ik niet in zo’n ziekenhuis
Maar bij ons thuis
En in mijn eigen bed
Op de manier zoals ik wil...
---
Het laatste restje zelfrespect
Dat je een mens moet laten
Is toch, dat hij zelf mag zeggen
Hoe hij wil dat hij vertrekt.
Jij kent mijn lichaam beter
Dan zo’n dokter of zo’n
Zuster met een thermometer
En hoe het met mij gaat
Hoef jij niet af te lezen
Van zo’n apparaat
Jij hoeft mijn hartslag
Niet te meten
Jij zal na al die jaren
Beter weten
Hoe het daarmee staat...
---
Jij hebt het kloppen
Van mijn bloed
In jou gevoeld..., ja toch?
Jij kent mijn adem en mijn angsten en mijn zweet
Jij kent toch ieder plekje van mijn huid
En als iemand weet
Wat ik daaronder voel
Ben jij dat toch...?
---
Dus, als het zover is
Laat mij dan thuis
Dat jij niet op bezóek komt
Maar d’r bént
Gewoon zoals altijd
Mijn eigen bed, mijn eigen huis
Vertrouwd, bekend
---
Ja, God Ik zit maar wat te zeuren
En het is nog niet zover
Maar goed
Dan weet je ‘t vast
Voor straks
Mijn laatste wens:
Mijn eigen huis
Mijn eigen bed
En jouw intensive care.

Met dank aan Francine