Posts tonen met het label zelfmoord. Alle posts tonen
Posts tonen met het label zelfmoord. Alle posts tonen

vrijdag 9 augustus 2013

open voor zelfmoord afsluiting

Er wordt mee gezegd dat alle vasthouden aan toekomstige mogelijkheden een pijnlijk onvermogen schept om het heden te beleven. Hoop maakt dat wij onszelf keer op keer doden. Dit is gemakkelijk gezegd, maar moeilijk over te dragen op mensen die de hand aan zichzelf willen slaan. Maar als je je leven eenmaal zo ten volle leeft dat je de hoop opzij kunt zetten, dan ben je in staat om dat onbevreesde, onverschrokken gevoel van wijdsheid op anderen over te dragen, zodat zij in hun hart ruimte krijgen voor hun eigen lijden. Als wij onze gehechtheid aan die angst hebben laten varen, worden we de optimale omgeving voor iemand die overweegt om de hand aan zichzelf te slaan. Dan worden wij de ruimte waar zij kunnen binnentreden en hun lijden, als zij dat verkiezen, los kunnen laten om de volgende kleine stap te nemen, de volgende zachte schrede in het onbekende. Onze door langdurige conditionering bepaalde veroordeling van zelfdoding werd op de proef gesteld door het beeld van de boeddhistische monnik wiens foto velen van ons op de voorpagina van hun krant hebben aangetroffen in de jaren 60, toen hij zichzelf slachtofferde, na zich eerst op het plaveisel van een straat in Saigon te hebben overgoten met benzine. In Vietnam bestaat het volksgeloof, dat in het geheel niet aansluit bij de orthodoxe boeddhistische gedachte, dat het bewuste sterven van een zuiver persoon het leven van tienduizenden anderen kan redden. Veel mensen werden zich voor het eerst bewust van het lijden van de bevolking van Vietnam door toedoen van de foto van die figuur die zichzelf in volslagen stilte in brand stak. Het was niet zo dat hij het leven niet aan kon of een zelfbewuste, heldhaftige daad wilde stellen. Hij deed een poging om het lijden van andere mensen te verzachten door zijn eigen lichaam te laten wegvallen. Is dat zelfdoding? Maharaji zei: "Jezus gaf alles weg, zelfs zijn eigen lichaam." Degene die de hand aan zichzelf slaat als middel om aan het leven te ontkomen, is een uiting van ons aller pijn. Zelfdoding is niet de oplossing. Maar dat is een leven van hangen en wurgen in de hoop dat het ooit nog wel eens ten goede zal keren of dat je het leven koste wat het kost zo lang mogelijk moet rekken ook niet. Vraag niet: 'Te zijn of niet te zijn', maar alleen 'Wat is zijn'? Onderzoek de pijn in je hart en treed deze tegemoet met de overtuiging dat je je medemensen wilt dienen, opdat er aan het lijden van ons allen eens een eind zal komen. Zelfdoding is het doden van het lichaam. Bewustzijn is de wedergeboorte van de Geest. Liefde is de verwezenlijking van datgene wat onuitsprekelijk is. Stephen Levine
Reageren of voor vragen kunt u altijd terecht, loop er niet mee rond. ook voor het delen van eigen ervaringen. Lieve warme groet Jeltje.

dinsdag 6 augustus 2013

open voor zelfmoord 2

Van de honderden mensen die jaarlijks van de Golden Gate Bridge afspringen, springen de meesten van die kant van de brug die uitkijkt op San Francisco. Er zijn mer maar heel weinig die van de kant van de brug springen die uitkijkt op de onafzienbare watervlakte van de Stille Oceaan. Zelfs als zij een eind aan hun leven maken, is hun verbondenheid met de wereld die zij achter zich wensen te laten op zijn grootst. Wij moeten de wanhoop in onszelf durven aanraken, willen we een ander de moed geven om zich voor het leven open te stellen. Je zou kunnen zeggen dat zelfdoding niet zozeer 'verkeerd' is, als wel getuigt van oncapabel zijn. Een gelegenheid tot overgave, tot loslaten van die geestespijn, die men niet heeft onderkent en niet heeft aangegrepen. Men handelt vanuit - en versterkt daarmee nog eens te meer - een door langdurige conditionering bepaalde afkeer van datgene wat men niet prettig vindt. Het is de ironie van het lot dat veel mensen die de hand aan zichzelf slaan na een langdurige depressie, waarin ze de zelfdoding menigmaal hebben overwogen en zelfs gerepeteerd, maar waarvoor ze toen gewoon de energie of de wilskracht niet konden opbrengen, dit wel te doen als ze net uit die depressie beginnen te klauteren. Juist als de energie weer begint door te stromen, als het licht begint te dagen. Veel mensen slaan de hand aan zichzelf als ze voelen dat 'er geen hoop meer bestaat'. Maar hoop wordt geboren uit angst, uit een gebrek. Alleen als we geen angst kennen, zijn we in staat om te leven zonder hoop. Zij die onder de poort doorgingen in Dante's inferno lazen daarop de zinsnede: 'Gij die hier binnentreedt laat alle hoop varen.' Dit was geen vervloeking, maar een zegen. Er wordt mee gezegd dat alle vasthouden aan toekomstige mogelijkheden een pijnlijk onvermogen schept om het heden te beleven. Hoop maakt dat wij onszelf keer op keer doden. Stephen Levine
Warme groet Jeltje

woensdag 31 juli 2013

zelfmoord 2

Een paar dagen geleden hoorde ik de vader van een jongen die de hand aan zichzelf geslagen had zeggen: "Iedereen heeft een geraamte in de kast zitten. Maar iemand die de hand aan zichzelf slaat, laat zijn geraamte in iemand anders kast achter." Het verdriet en de schuldgevoelens die op een zelfdoding volgen, laten de nabestaanden vaak achter in totale verwarring. Iedereen die van hem of haar hield, piekert zich het hoofd suf en stelt zichzelf telkens maar weer de vraag: "Wat had ik kunnen doen om dit te voorkomen?" De wetenschap dat ieder levend wezen moet handelen binnen de context van zijn of haar eigen bestaan, maakt dat wij zowel kunnen meeleven met degene die een eind maakt aan zijn leven als met degenen die achterblijven. Alle gevoelens van onzekerheid en alle angsten die we in ons eigen leven gekend hebben, komen tot gek wordens toe boven bij de zelfdoding van een vriend of dierbaar persoon. Alle ogenblikken waarop we gedacht hebben dat we aardiger hadden moeten zijn, dat we meer van iemand hadden moeten houden, komen naar boven. 'Wat had ik eraan kunnen doen? Hoe had ik het leven voor degene van wie ik houd meer inhoud kunnen geven?' We krijgen, hoe onterecht misschien ook, het gevoel dat we gefaald hebben. Mensen die treuren om iemand die de hand aan zichzelf geslagen heeft, overwegen heel vaak om zelf ook maar een eind aan hun leven te maken. Het wanhopige gevoel van 'Wat heeft het eigenlijk voor zin?' 'Waar doe je het eigenlijk allemaal voor?' wordt overgedragen op de nabestaanden - het zijn waarschijnlijk dezelfde vragen die het vergif hebben aangedragen of de trekker hebben overgehaald. Een gevoel van onmacht ten overstaan van de steeds wisselende levensomstandigheden waarop men geen vat heeft. Stephen Levine
Warme groet Jeltje

dinsdag 30 juli 2013

zelfmoord 1

Ieder jaar maken in de VS duizenden kinderen in de lagere-schoolleeftijd een eind aan hun leven. Bij teenagers is zelfdoding een van de voornaamste doodsoorzaken. Het valt gemakkelijk te begrijpen dat als pijn en verwarring de geest ontwrichten, er een groot verlangen ontstaat om een einde aan dat lijden te maken. Zelfdoding kan inderdaad een poging zijn om het lot, dat anders ondraaglijk wordt, in eigen hand te nemen. Het enige alternatief voor een volslagen nederlaag. Zelfdoding komt maar al te dikwijls voort uit levenslust en niet uit levenshaat, uit de wens dat de dingen anders zouden moeten zijn dan ze zijn, uit verlangen naar een volheid van leven, die niet aanwezig blijkt te zijn. Zelfdoding kan voor velen de uiting zijn van een verijdelde 'wil om te leven'. Voor anderen geldt dat de pijn en het verdriet het leven misschien niet meer de moeite waard maken. Ik heb heel vaak aan het ziekbed gezien van mensen met slopende ziektes, die zo'n verschrikkelijk lichamelijk lijden te verduren kregen dat ze alleen nog maar wilden dat er een eind kwam aan dit lijden en die serieus de mogelijkheid tot zelfdoding overwogen. Vaak leidde die overweging tot een dieper onderzoek naar het leven, tot een nagaan wat nu eigenlijk het belangrijkste was. Voor velen is het overwegen van zelfmoord in feite de eerste keer dat ze de dood hebben toegelaten, dat ze serieus de mogelijkheid hebben overwogen om een andere vorm van bestaan te kiezen dan die welke ze kennen. Er schijnen maar twee soorten mensen te bestaan die vrijwillig sterven. Iemand wiens hart wijd open is, die niet vasthoudt aan het lichaam, die met het volgende moment versmelt en die open staat voor het onbekende. En de ander, wiens geest moe en wiens hart bang is en die zijn toevlucht neemt tot de dood om aan het leven te ontsnappen. De eerste beweegt zich in de richting van het licht. De tweede deinst daar juist voor terug. De nabestaanden zijn hun beiden evenveel respect en mededogen, gebeden en acceptatie verschuldigd. Stephen Levine
Als het hart open staat, een overgave,als je je zo ziek voelt, is er een heerlijke rust, loslaten van alles. Niets hoeft meer gezegd of gedaan. er een Liefde is, juist voor het onbekende. is een heerlijke ervaring. Warme groet Jeltje

zaterdag 12 november 2011

Zelfmoord van een vriend.

Lieve lezer,

Een ervaring die grote impact heeft gehad op een deel van mijn leven is wel de zelfmoord van een goede vriend van me.
Ik zal proberen vanuit mijn herinnering het zo goed mogelijk hier te vertellen.

Op 23 Juni 2009 ’s avonds om 9 uur kreeg ik een mailtje dat hij het forumpje, wat hij zelf had aangemaakt, helemaal aan mij over deed. Met inlog codes en al.
Doe je best, was een zinnetje wat erbij stond.
Vreemd. Nu wist ik dat hij wel vaker met zelfmoord gedachtes had rond gelopen en hoe de situatie thuis was met zijn zoon, wat er niet beter op werd.
Hier klopt iets niet, zijn forum was hem alles.
Ook in mail contact liet hij dat merken.

Toen heb ik hem een smsje gestuurd, wat er aan de hand was. Zijn antwoord was; ik mag er uit stappen als ik dat wil en ik maak daar dankbaar gebruik van.
Phoe hee, dat was even een flinke schrik.

Eerlijkheids halve moet ik u vertellen dat hij op spiritueel gebied goed onderlegd was, was bekend met de kabbala, had daar een hele studie van gemaakt, was bekend met de oude evangelïen en de gnostiek.
Toch kon hij de innerlijke vrede niet vinden, erger nog, er waren veel triggers die hem dit in zijn gedachten en gevoelens deden ontwaken. (het lezen en bestuderen er van is niet voldoende)

Vele factoren zoals het schelden van zijn zoon; “ Schele jood, ik pis op je graf, enz. (kan het hier niet herhalen) zijn mede triggers die er niet goed aan deden. (Let wel, hier is geen schuld aan de zoon) Ook het stikkertje “ Borderline” heeft hem een paar keer op de afdeling psychiatrie doen belanden.

Dat hij scheel was was te wijten aan het feit dat zijn vader hem als klein kind in de box hard had geslagen waardoor zijn neus en oog werden beschadigt.

U begrijpt wel dat dit trauma hem dan ook nog steeds bezig hield. En het feit dat zijn moeder van joodse afkomst was.
Begrijpt u hoeveel triggers hier aanwezig waren?

Dit even in het kort wat er speelde.
Ik heb hem toen gebeld en ruim een uur gesproken met hem. Dat dit niet mocht baten begreep ik al snel. En sprak af dat ik de volgende dag naar hem toe zou komen. (Amersfoort)
Toen heb ik de hulpdiensten in Amersfoort gebeld of ze alsjeblieft daar naartoe wilden gaan om dat ik het niet vertrouwde. Moet de hulpdiensten een pluim geven hierin, ze geloofden me direct en zijn daar 4 uren aanwezig geweest met de belofte om me terug te bellen.
Dit liet nogal op zich wachten dus belde ik zelf waarop ik hem zelf aan de telefoon kreeg, en o,o,o, pas op ze zijn heel gewiekst als het er op aan komt. Ga maar lekker slapen meisje, ik zie je morgen. U begrijpt wel dat ik daar niet gerust op was, maar kon niets doen en moest het overlaten aan de hulpdiensten. Onrustig ben ik naar bed gegaan, pas rond 4 uur kwam de rust.
Ik wist/ voelde dat het niet nodig was om naar Amersfoort te reizen. ( je hebt dat soms)

De volgende ochtend belde zijn zoon om 10 uur en vertelde me dat hij zij vader had gevonden in de schuur, opgehangen.

Kun je hier iets tegen/ aan doen? Een hele grote nee.
Het gevoel wat het me gaf was de grote onmacht tegen iets dat vele malen sterker is dan wat ik kon vermoeden.En ik mag u wel vertellen die onmacht is iets vreselijks op dat moment.
Ook het schuldig voelen......had ik maar....

En nu kan ik zeggen; het heeft mijn leven verandert, en voel je zeker niet schuldig.
Geef liefdevolle gedachten zodat deze toch mooie ziel straks als een lichtstraal omhoog kan gaan.

warme groet Jeltje

maandag 7 november 2011

lengte van een aardleven en zelfmoord. 3

Oorzaak van verschijningen.

Het nu volgende stukje heb ik in zijn geheel overgenomen, wellicht zijn er dingen die u niet aanspreken, laat ze gewoon liggen, als het u aanspreekt.... overweeg het.

Nu volgt een beschrijving van het leven na de dood van Guiteau, de moordenaar van president Garfield,zoals dit wordt weergegeven in de brieven van de Meesters van Wijsheid.

Garfield werd in mei neergeschoten en stierf in september. **
En zijn moordenaar werd opgehangen.
De Meester zegt:” maakt nu een toestand door, waarin hij voortdurend schiet op de president, steeds gevonnisd wordt, steeds gehangen, steeds vervuld met de gedachten en daden, waarvan hij op het schavot vervuld was”.

Dit voortdurend herhalen van de daad en de omstandigheden, die er toe leidden, niet voor ‘eeuwig’ zijn, maar alleen gedurende de periode, die zijn natuurlijke aardleven geduurd zou hebben. Dat is erg genoeg, maar er is een tegenwicht, want het arme slachtoffer van executie of zelfmoord zal, wanneer hij weer op aarde geboren wordt, zulk een afkeer hebben van die bepaalde misdaad, dat zijn geweten hem zal bewaren voor de herhaling van die fout, maar dat geweten kan niet verhinderen, dat zijn vorige begeerte naar zelfvernietiging een natuurlijk gevolg voortbrengt in zijn volgend aardleven. Zijn meer ontwikkeld geweten werkt op zijn eigen gebied, en stoffelijk moord op het zijne.

Het is mogelijk, dat zijn geweten een voorgevoel heeft van een geweldadige dood, wanneer hij die leeftijd bereikt heeft, waarop hij vroeger zelfmoord pleegde. Maar na die dood zou hij waarschijnlijk leren het stoffelijk lichaam naar waarde te eerbiedigen.

De samenleving begaat een misdaad, elke keer, dat zij de doodstraf toepast. Het doet geen goed, maar het doet groot kwaad aan de samenleving. Als de misdadiger werkelijk slecht is, wordt hij vrijgemaakt om zwakke mensen te beïnvloeden misdaden te begaan, in het geval van zelfmoord trachten zij andere zwakke mensen daartoe over te halen.

De beruchte brug van Pasadena heeft veel slachtoffers geëist, zij, welk leven gered werd, verklaarden, dat ze gewenkt werden door anderen, die hun voor waren gegeaan.

Doodstraf moest vervangen worden door levenslange gevangenisstraf, want gedwongen dicipline is juist, wat de bandeloze nodig hebben voor hun verbetering. Zij houden er niet van en proberen het dus een volgend aardleven te vermijden en gedragen zich op erewoord vrijgelatenen.
Op deze wijze ontwikkelen zich langzaam de menselijke wezens. Er is echter een betere en snellere weg tot groei, en die is, aandacht te schenken aan de raadgevingen van grote leraren zoals Christus of Boedha, maar weinigen hechten waarde aan die betere weg. Zij blijven liever in de School van de Harde Slagen.

warme groet Jeltje

zaterdag 5 november 2011

lengte van een aardleven en zelfmoord. 2

Aan de aarde gebonden.

Onze stoffelijke lichamen bestaan uit vaste, vloeibare en gasvormige stof en etherische stof, daar komt bij een soort magnetische aantrekking tot de aarde, het resultaat van onze begeerte naar geboorte. Zelfmoord verwoest alleen het meest stoffelijke deel van het lichaam, het is als het nemen van de pit uit een onrijpe perzik of abrikoos. Het geeft een voortdurend hol gevoel van intense, niet te stillen honger, totdat de magnetische banden met de aarde afgesleten zijn. Er is ook een ondragelijk zwaar loden gevoel van voortdurende vermoeidheid, wat voortkomt uit het onvermogen om vrij te komen van dit aan de aarde gebonden zijn.

Stel u voor, dat ge in een duikerspak over straat moet gaan( hier wordt bedoeld de oude versie). Dat is zo zwaar, dat men ternauwernood zijn voet kan optillen. Deze vermoeidheid wordt veroorzaakt door een geringe hoeveelheid van stoffelijke zwaartekracht, die deze aan aarde gebondenen onmogelijk kunnen afschudden. Meestal vallen zij in slaap, maar hoewel ze weken aaneen onbewust kunnen blijven, ontwaken ze altijd met dit gevoel van hopeloze vermoeidheid.

De gevolgen van zelfmoord zijn oneindig erger dan elk gevoel van neerslachtigheid, jalouzie, armoede, schande of lafheid, dat ertoe leidt.
Dikwijls is de mens enigzins gebonden aan de plaats van de daad en dat wordt ook een vervelend bestaan. Ga eens dag en nacht voor de duur van een jar op de hoek van de straat staan, dan kunt u enigzins de verveling ervan voorstellen.

Warme groet Jeltje