zelfmoord 2

Een paar dagen geleden hoorde ik de vader van een jongen die de hand aan zichzelf geslagen had zeggen: "Iedereen heeft een geraamte in de kast zitten. Maar iemand die de hand aan zichzelf slaat, laat zijn geraamte in iemand anders kast achter." Het verdriet en de schuldgevoelens die op een zelfdoding volgen, laten de nabestaanden vaak achter in totale verwarring. Iedereen die van hem of haar hield, piekert zich het hoofd suf en stelt zichzelf telkens maar weer de vraag: "Wat had ik kunnen doen om dit te voorkomen?" De wetenschap dat ieder levend wezen moet handelen binnen de context van zijn of haar eigen bestaan, maakt dat wij zowel kunnen meeleven met degene die een eind maakt aan zijn leven als met degenen die achterblijven. Alle gevoelens van onzekerheid en alle angsten die we in ons eigen leven gekend hebben, komen tot gek wordens toe boven bij de zelfdoding van een vriend of dierbaar persoon. Alle ogenblikken waarop we gedacht hebben dat we aardiger hadden moeten zijn, dat we meer van iemand hadden moeten houden, komen naar boven. 'Wat had ik eraan kunnen doen? Hoe had ik het leven voor degene van wie ik houd meer inhoud kunnen geven?' We krijgen, hoe onterecht misschien ook, het gevoel dat we gefaald hebben. Mensen die treuren om iemand die de hand aan zichzelf geslagen heeft, overwegen heel vaak om zelf ook maar een eind aan hun leven te maken. Het wanhopige gevoel van 'Wat heeft het eigenlijk voor zin?' 'Waar doe je het eigenlijk allemaal voor?' wordt overgedragen op de nabestaanden - het zijn waarschijnlijk dezelfde vragen die het vergif hebben aangedragen of de trekker hebben overgehaald. Een gevoel van onmacht ten overstaan van de steeds wisselende levensomstandigheden waarop men geen vat heeft. Stephen Levine

Warme groet Jeltje

zelfmoord 1

Ieder jaar maken in de VS duizenden kinderen in de lagere-schoolleeftijd een eind aan hun leven. Bij teenagers is zelfdoding een van de voornaamste doodsoorzaken. Het valt gemakkelijk te begrijpen dat als pijn en verwarring de geest ontwrichten, er een groot verlangen ontstaat om een einde aan dat lijden te maken. Zelfdoding kan inderdaad een poging zijn om het lot, dat anders ondraaglijk wordt, in eigen hand te nemen. Het enige alternatief voor een volslagen nederlaag. Zelfdoding komt maar al te dikwijls voort uit levenslust en niet uit levenshaat, uit de wens dat de dingen anders zouden moeten zijn dan ze zijn, uit verlangen naar een volheid van leven, die niet aanwezig blijkt te zijn. Zelfdoding kan voor velen de uiting zijn van een verijdelde 'wil om te leven'. Voor anderen geldt dat de pijn en het verdriet het leven misschien niet meer de moeite waard maken. Ik heb heel vaak aan het ziekbed gezien van mensen met slopende ziektes, die zo'n verschrikkelijk lichamelijk lijden te verduren kregen dat ze alleen nog maar wilden dat er een eind kwam aan dit lijden en die serieus de mogelijkheid tot zelfdoding overwogen. Vaak leidde die overweging tot een dieper onderzoek naar het leven, tot een nagaan wat nu eigenlijk het belangrijkste was. Voor velen is het overwegen van zelfmoord in feite de eerste keer dat ze de dood hebben toegelaten, dat ze serieus de mogelijkheid hebben overwogen om een andere vorm van bestaan te kiezen dan die welke ze kennen. Er schijnen maar twee soorten mensen te bestaan die vrijwillig sterven. Iemand wiens hart wijd open is, die niet vasthoudt aan het lichaam, die met het volgende moment versmelt en die open staat voor het onbekende. En de ander, wiens geest moe en wiens hart bang is en die zijn toevlucht neemt tot de dood om aan het leven te ontsnappen. De eerste beweegt zich in de richting van het licht. De tweede deinst daar juist voor terug. De nabestaanden zijn hun beiden evenveel respect en mededogen, gebeden en acceptatie verschuldigd. Stephen Levine

Als het hart open staat, een overgave,als je je zo ziek voelt, is er een heerlijke rust, loslaten van alles. Niets hoeft meer gezegd of gedaan. er een Liefde is, juist voor het onbekende. is een heerlijke ervaring. Warme groet Jeltje

agressie en liefde

Ik ken een therapeut die erg succesvol is met zijn agressieve therapieen en er in geslaagd is bij patienten met verschijnselen van gevorderde kanker waarbij alle traditionele therapieen al geen baat meer boden, een onwaarschijnlijk lichamelijk herstel te realiseren. Hij noemt zijn succesvolste patienten zijn 'superstars'. Hij zegt dat sommige van deze patienten naarmate ze succesvoller worden in het bestrijden van hun ziekte, bepaalde egoistische eigenschappen lijken te ontwikkelen en een individualistische agressiviteit die hun gezelschap bepaald onaangenaam maakt. Hij zegt dat als je twee van zijn superstars in een kamer bij elkar zet je de rivaliteit kunt voelen, nu hun individualiteit en persoonlijke agressie zo op het scherp van de snede gecultiveerd zijn. Hoewel enkelen van zijn superstars me vertelden hoe hun hart zich spontaan geopend heeft, en hoe ze in plaats van in agressie, hun vertrouwen nu stellen in hun liefde om zich verder te genezen. Hetgeen ons brengt op de kwestie van prioriteiten. Wat immers is belangrijker, het redden van het lichaam dmv de cultivatie van agressieve eigenschappen die wellicht gedurende vele incarnaties bewaard zullen blijven, die pijn veroorzaken en de toegang tot onze oorspronkelijke natuur afsluiten, of een in liefde loslaten waarbij het tijdelijke lichaam niet als enige prioriteit geldt, een openheid voor het leven die het sterfelijke ontstijgt? Is dat misschien wat Jezus bedoelde met: "Wie zijn leven probeert te redden, zal het verliezen; en wie zijn leven verliest aan Mij, die zal het vinden."? Als we agressie cultiveren is, wanneer we niet zullen genezen, inderdaad 'alles verloren'. Als we daarentegen liefde cultiveren zullen we, wanneer wat we doorgaans als 'genezing' beschouwen niet zal optreden, geen enkel deel van onszelf ingeruild hebben maar juist zijn binnengetreden in een groter geheel. In die zin is het cultiveren van liefde een voorstel waarbij je nooit kunt verliezen. Wanneer je immers niet zult genezen, zullen de erin vervatte openheid en wijsheid je begeleiden naar het volgende volmaakte ogenblik. Liefde is groter dan welke emotie dan ook: angst lost er in op, woede valt uiteen, pijn wordt bevrijd uit haar boeien. Stephen Levine

warme groet Jeltje

liefde en genezing.

Net als met degenen die pijn lijden en van hun pijn proberen af te komen zonder de oorzaak ervan in te zien, zo versterken degenen die zichzelf proberen te genezen zonder enig begrip van wie of wat er uit balans is, alleen maar het ongemak. Degenen die zich op genezing storen en zich daarbij richten op ' lichamelijk herstel' als het enige alternatief, gaan vaak hun dood tegemoet gekluisterd in depressies en zelfverachting. De zelfvertwijfeling, de uit angst geboren hoop en de agressie die gekweekt werd om de ziekte te overwinnen kunnen zich tegen jezelf keren. Liefde is de optimale strategie voor genezing. Dan wordt er niets 'overwonnen' en zijn er ook geen 'slachtoffers'. Liefde bergt de mogelijkheid in zich om datgene wat zich manifesteert als ziekte te overstijgen. Liefde behelst de open uitgestrektheid van het hart waar alle tegenstellingen samenvloeien in het Ene. Geblokkeerde verstarde emoties smelten en we komen in een staat van welbevinden waarbij gezondheid het bijprodukt is van een open hart. Het lijkt erop dat sommige genezingsmethoden, daarbij inbegrepen sommige 'alternatieve', eigenschappen kunnen cultiveren die bedoeld zijn om de ziekte tegen te gaan maar het betrokken individu juist uit balans brengen. Stephen Levine.

warme groet Jeltje

verantwoordelijkheid en schuld

Veel mensen worden aangemoedigd de 'verantwoording' op zich te nemen voor hun ziekte, zelden echter wordt hen het verschil geleerd tussen verantwoordelijkheid en schuld. Velen die wel degelijk de verantwoordelijkheid voor hun ziekte op zich nemen maar bemerken dat ze niet in staat zijn om het verloop daarvan een andere richting te geven, voelen zich er schuldig over 'dat ze niet de verantwoording ervoor op zich nemen'. "Ik laat mijn familie dus toch weer in de steek, zoals ik vroeger ook al deed". Verantwoordelijkheid is echter iets anders dan schuldgevoel; het is het vermogen om te antwoorden, in de zin van volledig aanwezig te zijn in het huidige ogenblik. Stephen Levine

Hoop dat u de laatste zin goed laat bezinken; verantwoordelijkheid nemen, of zijn is antwoorden op wat het moment vraagt. niets meer en niets mindsr. En heeft totaal niets te maken met schuld. Warme groet Jeltje

strijden met kanker afsluiting.

Een andere vrouw die zich tot in het diepst van haar hart geopend had voor haar genezing zei: "Hoe kan ik nu mijn kanker met het zwaard in de hand te lijf gaan terwijl ik me op hetzelfde moment probeer open te stellen voor al die dingen in mijn leven die ik nog niet opgelost heb en die belichaamd zijn in die tumor. Het lijkt me eerder dat ik niet meer agressie moet ontwikkelen maar liefde ten einde deze tumor te kunnen laten verdwijnen." Een volgende patiënt vertelde me dat toen ze op een dag aan het mediteren was over de agressie die wellicht haar kanker zou kunnen vernietigen door krachtige energiebundels te sturen om haar tumoren weg te branden, ze een stem in haar hart hoorde zeggen: "Waarom maak je kankercellen dood, waarom maak je überhaupt iets dood?" En ik zag in dat wat nodig was was het brengen van liefde en energie naar dat gebied, de wortel aan te vatten in plaats van de symptomen, de tumoren, te behandelen. En vanaf dat moment vormde zij gevoelens van liefde en zachtmoedigheid, een gouden licht, om de kanker te doen terugvloeien naar de onophoudelijke stroom der dingen, waar aan niets wordt vastgehouden en niets welke genezing dan ook in de weg staat. Stephen Levine

warme groet Jeltje

strijden met kanker 1

Ik was een poosje bij een kankerpatiënt die met een van de tegenwoordig populaire alternatieve genezingsmethoden aan de slag was gegaan die de patiënt leren zoveel mogelijk agressieve voorstellingen te produceren en samen te bundelen ten einde het immuunsysteem te activeren en te stimuleren de kanker 'op te schrokken'. De gedachte hierachter is dat kanker het resultaat is van het ontkennen van bepaalde gebeurtenissen en ervaringen die onderdrukt werden en waarvoor verantwoording moet worden genomen. De kanker bestaat dus eigenlijk uit 'gestolde' lang gekoesterde wrokgevoelens, angsten en twijfels. Maar, zei ze, omdat de methode haar niet leerde hoe zij die woede kon loslaten en nader kon onderzoeken om zo gebruik te kunnen maken van de energie ervan, was die er in eerste instantie op gericht om 'de kanker kwijt te raken' en de kanker te 'overwinnen', wat haar het gevoel gaf dat zij, om het ironisch te zeggen, niet werkelijk de verantwoordelijkheid voor de kanker op zich nam. En dat deze agressie het proces van ontkenning dat de kanker waarschijnlijk veroorzaakt had juist alleen maar versterkte. "Het is alleen maar het nog verder van me weg duwen van een deel van mezelf." Of zoals een andere kankerpatiënt het omschreef, na zich geopend te hebben voor de ziekte en iedere voorspelling omtrent de tijd dat ze nog te leven zou hebben geloochenstraft had: "Ik weet waaruit mijn kanker bestaat. Hij bestaat uit de schilderijen die ik niet geschilderd heb, de beeldhouwwerken die ik niet gemaakt heb, de geliefden die ik niet liefgehad heb. Mijn kanker is in die zin prachtig. Het is gewoon verkeerd gerichte creatieve energie, energie die zich binnenwaarts heeft gekeerd en geblokkeerd is in een te nauwe ruimte in plaats van naar buiten de wereld in te stromen." Stephen Levine

Warme groet Jeltje