de 71-jarige, Italiaanse Mirella is al 43 jaar getrouwd met haar man Luigi, ze wonen in Rome. Haar man lijdt sinds zes jaar aan Alzheimer. Mirelle verzorgt haar man sindsdien.
deze prachtige foto wilde ik graag met u delen
Warme groet Jeltje
Foto Fausto Podavini (Italie)
Spirituele stervensbegeleiding. U mag hier stukjes verwachten die daar mee te maken hebben,uit eigen ervaring en stukjes die me aanspreken. De wind die raast zal een veer laten zweven, een veer die geen weerstand kent wordt hierdoor verplaatst. Onze gedachten los laten en zijn zoals een veer, zal ons doen zweven, we zullen hierdoor de schatkamers kunnen binnen treden van innerlijke rust.
vrijdag 15 februari 2013
Foto
de 71-jarige, Italiaanse Mirella is al 43 jaar getrouwd met haar man Luigi, ze wonen in Rome. Haar man lijdt sinds zes jaar aan Alzheimer. Mirelle verzorgt haar man sindsdien.
deze prachtige foto wilde ik graag met u delen
Warme groet Jeltje
Foto Fausto Podavini (Italie)
niet meer uitstellen.
Onlangs maakte een stralende, eenendertigjarige vrouw met een hersentumor mij deelgenoot van haar gevoelens. Ze zei: "Je hebt geen ogenblik meer te verliezen, je moet iedereen meteen vertellen hoeveel je van ze houdt. Op een bepaalde manier voel ik me nu vrijer dan ooit om uitdrukking te geven aan mijn gevoelens van liefde. Mijn hele leven lang heb ik al tegen mensen willen zeggen hoeveel ik van ze hield, maar ik kon het gewoon niet. Ik voelde me kwetsbaar en ik was bang. Bang dat ze niet naar me zouden luisteren. Het was net of het nooit het goede moment was. Maar nu heb ik het gevoel dat ik geen moment meer heb te verliezen."
Het is geen kwestie van een koehandeltje meer, maar alleen van liefhebben.
We moeten ontzettend veel consideratie met onszelf hebben en het gevoel zien los te laten dat 'onze onvolmaaktheden ons tot de grootste spoed manen'. Ons is steeds maar weer voorgehouden dat we ons moeten afsluiten en onszelf tegen van alles en nog wat moeten wapenen. Dat we een bepaald beeld van onszelf in stand moeten houden, dat voortdurend de wereld die we waarnemen bepaalt. We komen maar zelden dichtbij de waarheid, omdat we een barriere hebben opgeworpen, die we krampachtig in stand houden, omdat we ons voortdurend mooier voordoen dan we zijn, en alles waarvan we denken dat het ons verdriet zou kunnen doen zitten af te kammen of er een andere draai aan geven. Hoe vaak komen we eigenlijk in contact met onze innerlijke verbondenheid met anderen?
Maar als we in contact komen met het gevoel dat we om iemand geven, merken we dat we niets te verliezen hebben en dat er niets te beschermen valt. Die bescherming, die afweer is nou juist wat ons zo zwaar op de maag ligt. Dat is wat ons afhoudt van het leven, van de dood, van de liefde.
Stephen Levine
Warme groet Jeltje
Warme groet Jeltje
donderdag 14 februari 2013
afscheid
Als we onze kinderen opvoeden tot 'goede volwassenen', maar ze blijken er later net zo weinig van te snappen als wijzelf, en als we ons daar dan tegen afzetten, verliezen we dan niet grotendeels het contact met hen?
Hoe zou je je voelen, als je over een jaar een blik in een doodskist zou werpen en degene van wie je hield zou daar liggen? Als de band tussen jou en degene van wie je houdt niet liefdevol werd onderhouden, blijf je zitten met het gevoel dat er iets onherroepelijks kapot is gegaan, dat je elkaar niet nader bent gekomen, dat er iets 'onafgemaakt' is blijven liggen, en daardoor blijf je achter met schuldgevoelens en een gevoel van grote verwarring.
Maar als je schoon schip hebt gemaakt, als je je vanuit een gevoel van liefde volledig hebt open gesteld voor alle gevoelens die bij een vriendschap of een relatie horen, dan houd je daar een gevoel van totaliteit, van volledigheid aan over.
De meeste vriendschappen zijn zo oppervlakkig omdat we zo veel van onszelf ontkennen. Maar hoe kun je jezelf in vredesnaam voor elkaar openstellen, als je steeds probeert om de schijn hoog te houden. Hoe kun je heel worden, als je alleen maar net doet of je heel bent?
Als je je vriendschappen één voor één onder de loep neemt, hoe hard denk je dan dat je aan elk van die vriendschappen zult moeten werken vóór je zonder hartzeer afscheid kunt nemen? Hoe onvolledig, hoe summier ben je in die contacten gebleven? Hoe vaak heb je je om de een of andere reden niet voor je beste vrienden opengesteld?
Stephen Levine
Warme groet Jeltje
Warme groet Jeltje
maandag 11 februari 2013
Schoon schip maken
Stel je voor dat je zwaar gewond een ziekenhuis bent binnengebracht, dat je niet in staat bent om je te bewegen of ook maar iets te zeggen, terwijl de bezorgde gezichten van mensen die van je houden boven je opdoemen en de pijn langzaam begint weg te ebben door de morfine-injectie die ze je zojuist hebben toegediend.
Je zou hen willen bereiken, iets willen zeggen, je zou schoon schip willen maken, afscheid willen nemen, en dwars door al die jaren van summier contact heen willen breken.
Wat zou je dan zeggen? Denk eens aan alles wat onuitgesproken is gebleven, en deel dat van nu af aan dagelijks met de mensen van wie je houdt. Schroom niet om ermee voor de dag te komen. Morgen is slechts een droom.
Schoon schip maken hoeft niet perse te betekenen dat je alle details van een leven van maar ten dele vertrouwen en sporadische communicatie tot in de kleinste bijzonderheden recht hoeft te zetten. Een heleboel mensen denken bij schoon schip maken aan het opmaken van een balans die uiteindelijk op nul moet uitkomen, waarbij de moeilijke situaties uit het verleden uit en te na moeten worden doorgepraat.
Ik weet uit ervaring dat daarvoor meestal de tijd, het wederzijds vertrouwen, het zelfvertrouwen of de energie ontbreekt, en dat het niet meevalt om dergelijke oude blokkades, gevoelens van wrok, angsten en twijfels te overwinnen.
Schoon schip maken betekent dat ik mijn hart voor je openstel, dat ik alles loslaat wat mijn hart blokkeert vanuit gevoelens van wrok of angst, vanuit al die dingen die ik nog van jou wil en dat ik je alleen maar liefde toestuur. Ik laat alles wat onze diepste verlangens om te delen in de weg staat los. Ik stel me in alle liefde voor je open.
Niet vanuit een gevoel dat jij zou moeten zijn zoals ik zou willen dat je was of zoals ik zou willen dat ik zelf was. Je openstellen in de eenheid die boven de behoefte om alles recht te zetten is uitgestegen.
Niet langer zoeken naar een mogelijkheid om vergiffenis te krijgen of anderen te laten zien hoe gemeen ze wel geweest zijn. Als we schoon schip willen maken, moeten we ons niet langer terughoudend opstellen.
Geleidelijk aan wordt het feit dat we ons er uit alle macht tegen verzetten om alles los te laten, vervangen door een gevoel van liefde. Zodra we ons openstellen, en over dat beeld van een bepaald, afgescheiden 'ik', dat staat tegenover een andere afgescheiden 'ander' heen stappen en in een zacht gestemde openheid samen zijn, hebben we schoon schip gemaakt.
Stephen Levine
warme groet Jeltje
donderdag 7 februari 2013
verloren afsluiting
Je kunt bewustzijn vergelijken met water. Het neemt de vorm aan van het vat waarin het zich bevindt. Als je dit bewustzijn verwart met diens tijdelijke variërende vormen, dan ordt het leven een moeizaam geploeter van het ene moment van begeerte, van het ene bewustzijns-object, naar het volgende. Het leven wordt dan gevuld met 'moetens' en angststrategieën, in plaats van lichtvoetig ervaren van al deze vormen, in de herkenning dat water gewoon water is welke vorm het ook aanneemt.
De herkenning van de begeerte, en de erkenning ervan, maakt het mogelijk dat het bewustzijn zich opent rond diens inhoud, er een ervaring van ruimte optreedt, en de begeerte niet langer de enige motiverende kracht is. In plaats daarvan zal het ons dan de richting kunnen wijzen naar bewustwording, zal het ons als in een spiegelbeeld tonen hoe we ons vastklampen, hoe snel wij wegzinken in de inhoud van het bewustzijn en onze ware natuur vergeten, hoe we aan de oppervlakte blijven steken. Wanneer de geest zich sluit rond begeerte, is de toegang tot het hart vaak afgesloten.
Dan beginnen we ons dus te verstaan met de inhoud van het bewustzijn in plaats van vanuit de inhoud. We observeren de observator. Dan wordt ons hart tot uitgangspunt. We kijken naar elke gedachte die zich in het bewustzijn aandient. We verliezen ons niet in die gedachte, als ware die gedachte de realiteit. We beginnen in te zien dat een gedachte simpelweg een gedachte is, alleen maar een andere voorbijzwevende luchtbel. Je zult geen bloedverlies lijden bij angst-aanjagende inbeeldingen van auto-ongelukken.
Als de geest zich wil sluiten rond angst of begeerte, dan is t zo belangrijk om jezelf open te blijven stellen, dan blijft ruimte voor een moment van helder inzicht, en de mogelijkheid om de vrijheid te ervaren waarmee we ons leven kunnen leven.
Stephen Levine
Warme groet Jeltje
zondag 3 februari 2013
verloren 1
Voortdurend trekt de geest zich samen rond zijn inhouden. Onophoudelijk identificeren we onszelf met wat in ons bewustzijn rondzwerft, zelden herkennen we onze ware natuur. In plaats daarvan strompelen we van luchtspiegeling naar luchtspiegeling, van bewustzijnsmoment naar bewustzijnsmoment, verloren in gevoeles van 'Ik ben deze begeerte, ik ben dit bewustzijn, ik ben deze dorst'.
De ervaring van het verliezen door de geest van zijn inherente uitgestrektheid noemen we lijden. Het gevoel van zwaarte, de isolatie die we ervaren in sterke begeerten of intense emoties. Wanneer we verloren raken, en een object vereenzelvigen met 'mijzelf', dan wordt dat onze overheersende werkelijkheid. Het is het verloren raken van de context dat de pijn in onze levens veroorzaakt, dat het gevoel van verwarring en verbijstering veroorzaakt dat we zo vaak ervaren.
We weten niet wie we zijn of waar we heengaan, omdat onze hele wereld dan uit bewustzijnsinhouden bestaat. Voortdurend zijn we gevangen in gedachten, voorstellingen, angst, en begeerten, zelden ervaren we de diepte van het Bewustzijn dat elk object in helderheid en vredelievendheid tegemoettreedt, zonder verlangens. zonder doelstellingen.
Wanneer we een poging doen om aan de verlangens van het bewustzijn tegemoet te komen, ontdekken we dat zelfs de objecten van onze begeerte niet ontsnappen aan de wet der verandering. Bevrediging is slechts een kort leven beschoren. Het object van de begeerte vervalt, lost op en verdwijnt. Soms in een paar jaar, soms in één enkele seconde. En wij blijven achter met een onvervulde leegte. Een leven dat voortgestuwd wordt door begeerte, een leven samengeperst tot de dorst van de geest, bewaart zelden de uitgestrektheid van het zuivere Zijn. Het zuivere Bewustzijn dat niets wenst, dat nergens naar streeft, dat simpelweg de vorm aanneemt van wat zich ook aandient binnen zijn natuurlijke uitgestrektheid.
Stephen Levine
Warme roet Jeltje
vrijdag 1 februari 2013
de dorstige geest afsluiting.
Waar bewustzijn is, daar is sprake van een 'ik' dat ervaart. Wanneer bewustzijn horen aanraakt, horen we. Wanneer het zien aanraakt, zien we. Wanneer het het tastgevoel aanraakt, voelen we. Wanneer bewustzijn contact maakt met een zintuiglijk object, zeggen we dat we die zintuiglijke ervaring hebben. Zonder dat contact, zal er geen ervaring zijn.
Wanneer er nu begeerte is in onze geest, trekt dit uitgestrekte bewustzijn zich samen rond die gedachte of dat gevoel, en verdwijnt onze aangeboren ruimtelijkheid uit ons blikveld. Of het nu de gedachte aan een appel is, of een gevoel van angst, de geest implodeert, en verzegelt zich hermetisch rond dat bepaalde object, en de ervaring van de uitgestrektheid van het natuurlijk bewustzijn is verloren.
Dit proces wordt identificatie genoemd. Wanneer het uitgestrekte 'ik' samengetrokken wordt tot een bepaald object in de geest, dan verwarren we die gedachte of dat gevoel met 'ik'. Het is deze staat van identificatie met de inhouden van het bewustzijn die leidt tot de idee dat het bewustzijn 'ik' is. Onze zelfervaring bestaat grotendeels uit dergelijke grauwe schijnzekerheden van een geïmplodeerd bewustzijn. Al het immer wisselende stromen en de immensheid van het oorspronkelijk bewustzijn is verloren geraakt en dat ene begeerte-object, in die dorst, in die luchtspiegeling.
Niet in staat tot het maken van onderscheid tussen het object van bewustzijn en bewustzijn zelf, beschouwen we alle bewustzijnsinhouden als behorend tot 'ons', als 'ons'.
Begeerte is als een wolk in het Bewustzijn. Het overschaduwt onze werkelijke natuur.
Stephen Levine
warme groet Jeltje
Abonneren op:
Posts (Atom)



