Verzet of overgave.

VERZET OF OVERGAVE Niet iedereen die een groot verlies meemaakt ervaart ook dit ontwaken, dit opgeven van de identificatie met vorm. Sommige mensen scheppen meteen een sterk mentaal beeld of een gedachtevorm waarin ze zichzelf zien als slachtoffer - van de omstandigheden, van andere mensen of van God. Met deze gedachtevorm en de emoties die hij opwekt, zoals woede, wrok, zelfmedelijden enz., identificeren ze zich heel sterk en zo neemt hij de plaats in van alle identificaties die door het verlies zijn verdwenen. Met andere woorden, het ego vindt snel een nieuwe vorm. Het feit dat dit nieuwe ego diep ongelukkig is kan het ego niet zoveel schelen, zolang het een identiteit heeft, goed of slecht. Dit nieuwe ego is meer samengetrokken, star en ondoordringbaar dan het oude. Bij elk tragisch verlies geef je mee of verzet je je. Sommige mensen worden bitter of heel boos, andere worden meedogend, wijs en liefdevol. Meegeven betekent innerlijke aanvaarding van wat is. Je staat open voor het leven. Verzet is een je innerlijk samentrekken, een verharding van de schil van het ego. Je bent gesloten. Wat voor actie je onderneemt in een toestand van innerlijk verzet (wat we ook negativiteit zouden kunnen noemen), schept meer uiterlijk verzet, en dan staat het heelal niet aan jouw kant en is het leven niet behulpzaam. Als de luiken gesloten zijn, kan het zonlicht niet binnenkomen. Als je innerlijk meegeeft, als je je overgeeft, gaat er een nieuwe dimensie van bewustzijn open. Als het mogelijk of noodzakelijk is in actie te komen, zal wat je doet afgestemd zijn op het geheel en steun krijgen van een creatieve intelligentie, het ongeconditioneerde bewustzijn waar je in een toestand van innerlijke openheid een mee wordt. De omstandigheden en mensen worden dan behulpzaam en werken mee. Het toeval werkt mee. Als het niet mogelijk is iets te doen, rust je in de vrede en innerlijke stilte die samengaan met overgave. Je rust in God. Eckhart Tolle

warme groet Jeltje

Loslaten. H.Stolp

Loslaten Loslaten wat je lief en dierbaar is, loslaten naar wie je hart uitging, je doet het niet ineens. Het is als het gaan van een lange, lange weg. Een weg, geplaveid met herinneringen, met beelden van weleer en met emoties, diep en scherp. Al gaande ga je stap voor stap zien, hoe het was, ècht was. Je leert zien voorbij de buitenkant, je ziet het verborgen patroon, het hoe, waarom. Je ziet wat de ander toen bewoog, je ziet, wat je toén, in het verleden niet kon zien, omdat je er nog middenin stond, deel was van het geheel. Maar nu bij elke stap de afstand groeit, nu ga je zien, begrijpen, aanvaarden. Zo groeit het inzicht in wat was. En pas wanneer je alles hebt gezien, doorvoeld, wanneer je hebt begrepen hoe het was, ècht was, wanneer de tranen zijn gegaan, pas dán, eindelijk dan, kun je de deur van het verleden sluiten. en ben je vrij en open voor wat al zolang naar je toe wil komen: een nieuwe toekomst. Hans Stolp

Warme groet Jeltje

B.D.E ervaringen Kagib.

Uit het boek: BDE ERVARINGEN De maatschappij kan ruimte scheppen voor het sterven en het leven hierna. Voorlichting over dat het taboe van de dood mag verdwijnen. Ruimte voor visies over wat na de dood is, dit niet afdoen als waan, als stofjes of impulsjes in de hersenen bij bijvoorbeeld BDE’s: Bijna dood ervaringen. Want er zijn ook heel veel getuigenverklaringen waar de hersenen al dood waren. Dat het onmogelijk was binnen het fysieke nog ervaringen of belevingen te hebben. Dat gestopt wordt met deze ontkenning. Daardoor zet je heel veel mensen in de kou, die deze ervaring gehad hebben. Die er ook steeds meer komen omdat de mogelijkheden steeds groter worden mensen weer ‘tot leven te wekken’. Zo kostbaar dat deze verhalen juist zijn voor het leven hier. Een nieuw perspectief. Een nieuw licht op alles wat we hier doen. Dat ze meestal tot een radicale wending komen in hun leven. In alles wat ze tot nu toe gedaan hebben. Dat ze tot een beleven gekomen zijn dat het gaat om heel andere waarden de zin van het leven heel ergens anders ligt dan waar de maatschappij nu vol van is. Dat hier een open oor voor komt, plekken waar mensen deze ervaringen kunnen vertellen. Ook op opleidingen dat dit gedeeld wordt. Dit meegenomen wordt. Dat kan een geweldige inspiratie zijn voor zovelen. Kagib

warme groet Jeltje

Als je gaat sterven: Hans stolp

"Als je gaat sterven" Als je gaat sterven, kijk dan terug op het leven dat achter je ligt. Herinner je de momenten waarin je een stille hulp voelde en waarin je ervaren mocht dat je geleid en gedragen werd. Ook nu zul je die stille kracht mogen ervaren: zij draagt je straks vol liefde, zacht en teder, het nieuwe leven binnen. Als je gaat sterven, wees dan niet bang voor al die gevoelens die in jezelf naar boven komen en durf ze uit te spreken. Je ziel wil zich immers van oude ballast bevrijden om zich voor te bereiden op de grote reis die spoedig gaat beginnen. Als je gaat sterven, kijk dan met dankbaarheid terug op alles wat je aan het leven leren mocht. Volmaakt was je niet, en natuurlijk maakte je vele fouten. Maar het enige dat nu telt is wat je van dat alles geleerd hebt en of je een beetje milder, een beetje liefdevoller geworden bent. Veroordeel jezelf niet, maar wees dankbaar dat je groeien mocht aan het leven. Als je gaat sterven, laat al het donker los en hul je in het gewaad van de liefde. De liefde is jouw gids, zij draagt je straks naar huis en zij beschermt je onderweg. Vertrouw je toe aan de liefde, zoek naar de bron ervan in je hart en hul je in haar warmte. Als je gaat sterven, verheug je dan op de ontmoeting met al degenen die jou zijn voorgegaan en je opwachten bij de grens. Verheug je op de ontmoeting met je engel die je nu van aangezicht tot aangezicht zult mogen zien. Verheug je op Boeddha, op Christus of wie jou ook maar lief en dierbaar is: zij wachten je vol liefde op. En als je gaat sterven, weet dan dat onze liefde met je meegaat. Want liefde kent geen begrenzing, zij is eeuwig en overal. Daarom blijven wij met jou in liefde verbonden, ook als jij op weg gaat en wij hier achterblijven. Als je gaat sterven, voel dan de liefde die je draagt. Vertrouw je aan haar toe en laat je door haar leiden. Want alleen zij, en zij alleen, is een betrouwbare gids. Hans Stolp

warme groet Jeltje

Wi-kan du. Traditioneel

Als je kind sterft, Hans Stolp

Tekst "Als je kind sterft..." Als je kind sterft, stort je wereld in. Hoe moet je nu verder? En waar is je kind nu? Is er een weg aan de overkant van de dood, of is de dood het einde?Voor veel ouders houdt de dood van hun kind het begin in van een zoektocht naar een antwoord op de vraag: wat is de dood? Betekent de dood echt het einde, of is er leven voorbij de dood? Veel ouders beginnen daar van binnenuit, een antwoord op die vraagt te ontdekken: dat de dood niet alleen een einde is,maar tegelijk een nieuw begin. Het begin van een levensweg in de geestelijke werelden. Hun kind, zo ontdekken zij, reist allereerst door de lagere geestelijke werelden (de etherische en astrale) om uiteindelijk thuis te komen in de wereld van het licht. Voor veel ouders is het ook een grote ontdekking om te lezen of te horen dat hun kind ook daar, in de geestelijke wereld, hun blijvende liefde nodig heeft als stimulans en bemoediging op die weg naar zijn tehuis in de lichtwereld. En dit inzicht sluit meestal naadloos aan bij wat de ouders innerlijk zelf ook ervaren: dat er een blijvende band is en dat de dood aan waarachtige liefde geen einde kan maken. Omdat liefde eeuwig is. En dus sturen zij die stille kracht van hun liefde naar hun kind die hen is voorgegaan. Heel gericht en heel bewust sturen zij het de warmte van hun hart. Bovendien leren zij hun kind ook nog drie andere geschenken te geven. Allereerst de dankbaarheid voor wat hun kind hun bij zijn leven heeft gegeven en voor wat het voor hen heeft betekend. Want dankbaarheid, aan een ander opgedragen, kan een geschenk zijn. Vervolgens sturen de ouders hun kind het vertrouwen dat zowel dat kind in de geestelijke wereld als zijzelf hier op aarde geleid en gedragen worden, ook in het dragen en verwerken en van de pijn, van het gemis en bij het loslaten. Want vertrouwen, aan een ander opgedragen, kan een geschenk zijn. En tenslotte leren de ouders hun kind een bemoediging toe te zenden: durf gerust je eiden weg te gaan, daar, aan de overkant, je kunt het! Want ook bemoediging kan een geschenk zijn.Dankbaarheid, vertrouwen en bemoediging: drie onmisbare geschenken voor ieder kind dat de ouders voorgaat en eerder dan de ouders terugkeert naar huis. Maar het grootste geschenk dat de ouders ook dan aan hun kind kunnen en mogen geven is hun blijvende liefde. Want liefde is de grootste, de sterkste en de mooiste kracht in het heelal. Liefde sterft nooit! En liefde werkt in alle werelden en over alle grenzen heen. Hans Stolp

Herinneringen, Kagib

Onze laatste rustplaats, eindigend op de begraafplaats. Maar meer en meer worden we verast. Zijn we door de dood verrast? We verhuizen naar een andere plaats van bestemming. De as blijft achter in een urn. De as blijft achter voor hen die achter bliijven. Vasthoudend aan de herinnering, hoe de dierbare was voor hij of zij wegging. Deze herinnering houdt vast, waardoor we niet verder kunnen of willen gaan. Slechts terug willen draaien het bestaan. Een intens verdriet, maar ook dierbare herinneringen, voor hij of zij die men achter liet. Er zijn foto's, tekstjes opgeschreven, uit liefde, vol liefde, door hen die achter bleven. Onverwelkbare bloemenpracht. En zo wordt er nog heel veel aan de overledene gedacht. Er is een gemis. Een verlangen dat alles anders is. Alles anders zou zijn, soms een niet te dragen pijn. En stil staat daar de urn, de steen onbeweeglijk. Er komt niemand terug, ze zijn meegenomen door de wind. En het leven gaat door, hier, maar ook daar. Want het Plan van God is nog lang niet klaar. Niemand is uit het leven gestapt, ze zijn slechts uit hun jasje gestapt. En de wind waait. En de bladeren laten los, worden weer een met de aarde. Waaruit zich eens de eerste boom openbaarde. Uit deze overgave ontstaat ooit weer eens heel bos. Rust in vrede, staat op elke steen. Maar wie heeft de vrede gevonden. Wie heeft de vrede binnenin gevonden? Wiens ziel is niet ten diepste geschonden. Voor ieder van ons, is vroeg of laat een plaats bereid. Maar wie is er op dat moment werkelijk bereid? Wie voelt dan diep van binnen, ja het is werkelijk mijn tijd? De tijd om naar een andere wereld te gaan. Ten diepste doorgrond hebbende het bestaan. Wie is dan werkelijk klaar om te gaan? Rust zacht, dierbare mens. Maar alles zal anders zijn dan je verwacht. Kagib

Warme groet Jeltje

Overpeinzingen, Mar cus Aurelius Antoninus

overpeinzingen: 14. Zelfs indien het uw bestemming is om drie-duizend jaar te leven, of zelfs dertigduizend jaar, blijf u dan evenwel herinneren dat niemand een ander leven verliest dan dat wat hij op dat moment heeft. Het langste leven komt dus op hetzelfde neer als het kortste. Want het moment van nu is voor allen gelijk en wat we verliezen is niet van ons; het blijkt dus een zeer kort moment te zijn waarvan wij afstand doen. Niemand immers kanvan het verleden of van de toekomst afstand doen. Want hoe kan iemand verliezen wat hij niet bezit? Wij moeten dus deze twee dingen in gedachten houden: Het ene is dat alles er in de eeuwigheid hetzelfde uitziet en zich steeds herhaalt en dat het dus niet uitmaakt of iemand de dingen ziet in een tijdvak van honderd jaar, van tweehonderd jaar of in de oneindigheid. Het andere is dat zowel hij die zeer lang leeft als hij die zeer jong sterft, beiden van hetzelfde afstand doen. Een mens kan slechts van het heden beroofd worden, want dat is het enige wat hij bezit; wat hij niet bezit, kan hij niet verliezen.

Warme groet Jeltje

Loslaten

Warme groet

klein gedicht.

Klein gedicht Wanneer we al het werk gedaan hebben waarvoor we naar de aarde zijn gezonden, mogen we ons lichaam afleggen dat onze ziel gevangen houdt, zoals een cocon de latere vlinder omsluit. En wanneer de tijd is gekomen, kunnen we het loslaten en zullen we vrij zijn van pijn, vrij van angst en zorgen, vrij als een heel mooie vlinder en terugkeren naar huis bij God... Door: Felice

warme groet Jeltje

Het verzoek, Levine.

Een vriendin van me deed me op een bepaald moment het verzoek of ik haar moeder, die lag te sterven aan kanker, een bezoek wilde brengen omdat ze het gevoel had dat ze heel gauw zou komen te overlijden en dacht dat een ontmoeting met mij haar goed zou doen. Toen ik de kamer binnenkwam, ontmoetten de heldere ogen van haar moeder de mijne met een warme glimlach en een gevoel van kalmte en rust. Kennelijk was ik daar niet om de moeder te helpen, maar om de angst van haar dochters, die zich in de deuropening verdrongen, weg te nemen, omdat ze zelf in het reine moesten komen met het op handen zijnde sterven van hun moeder. Toen ze het erover had dat ze net uit het ziekenhuis was teruggekomen en dat de doktoren hadden gezegd dat het vermoedelijk de laatste keer was geweest, was het duidelijk dat ze zich praktisch niet meer met haar lichaam identificeerde, terwijl ze met de paar lokken grijze haren lag te spelen die ze na de chemoteherapie nog over had. Ze had volledig aanvaard dat haar lichaam lag weg te teren. Ik had het gevoel dat ik maar heel weinig voor haar hoefde te doen. Toen ik op het punt stond om weg te gaan, vroeg ik of er misschien iets was dat de openheid die ze kennelijk zo duidelijk bezat in de weg stond. Ze zei dat ze zich redelijk goed voelde, soms alleen een beetje ontredderd, een beetje in de war en dat ze geen idee had waar dat aan lag. Dit kon natuurlijk best het gevolg zijn van de verandering van voeding, van het gewichtsverlies, van de giftige stoffen in haar lichaam of van een aantal bij-factoren van haar ziektebeeld. Maar ik had het gevoel dat het ook wel eens het gevolg kon zijn van de zeer sterke pijnstillende middelen die haar volgens haar dochters door de dokter werden toegediend. Ze zei dat ze eigenlijk haast geen pijn had, maar dat de doktoren hadden gezegd dat het allemaal toch al moeilijk genoeg was en dat ze zo tenminste niet ook nog pijn hoefde te lijden. Ze hadden haar een relatief hoge dosis van een bepaald pijnstillend middel gegeven, dat ze met de regelmaat van de klok moest innemen. we hadden het er kort over hoe zich daarna voelde en ik stelde voor dat ze de dosis misschien wel eens zou kunnen verminderen om te kijken of er inderdaad een bepaalde grens was waar er geen verlies van helderheid zou optreden, terwijl ze toch de pijn nog onder controle had. Een punt waarop de pijn niet merkbaar zou toenemen, maar waarop ze ook in staat zou zijn om haar helderheid van geest te behouden. Het was een zeer delicaat evenwicht, maar ze kon het naar eigen believen proberen en kijken hoe het voelde. Terwijl ik haar op deze mogelijkheid opmerkzaam maakte, ging ik bij mezelf na of ik wilde dat er een verandering in haar toestand zou optreden, of ik een of ander motief kon bedenken waarom ik haar iets wilde 'verkopen', waarvan ik dacht dat het het beste voor haar zou zijn. Maar ik vond helemaal niet dat ze zo nodig iets 'moest' doen. Het was werkelijk bedoeld als een alternatief, waarvan ze zelf al dan niet gebruik kon maken. Haar dochter vertelde me dat haar moeder de volgende dag de dosis had verminderd en in een paar uur tijds merkte dat de pijn weliswaar toenam, maar dat ze eveneens veel helderder van geest was. En dat ze een paar dagen later op haar eigen manier was gestorven, helder van geest, omgeven door haar familie, in staat om op een directe en liefhebbende manier afscheid te nemen. Ze stierf als iemand uit één stuk, die de verantwoordelijkheid voor zijn leven op zich neemt vanuit een gevoel van liefde voor zichzelf en voor anderen. Stephen Levine

Warme groet Jeltje

In het Licht

Beween je overgegane geliefden niet. Zij zijn in het Licht. <3 Bij de dood van een geliefde, een ouder of een vriend heeft men de natuurlijke behoefte om gehecht te blijven aan herinneringen: voorwerpen, brieven, foto's. Maar dat volstaat niet om zijn of haar aanwezigheid te bewaren. Want de aanwezigheid van een wezen ligt niet besloten in de voorwerpen, maar in zijn geest. En zolang men blijft draaien rond enkele voorwerpen, blijft hangen bij het bekijken van foto's, gaat het niet om de geest maar om de materie. In stilte gaan bidden bij een graf, ook dat is natuurlijk. Maar wat zich in dat graf bevindt, is het lichaam, niet de geest. De geest heeft behoefte aan vrijheid en doet moeite om zich van het lichaam los te maken en te gaan reizen in de oneindigheid die zijn echte vaderland is. Indien men lijdt en weent bij een graf, alsof de persoon die erin rust daar voor eeuwig zou moeten blijven, beperkt en stoort men zijn geest die zich slechts wenst te bevrijden. Men vindt een geliefde niet terug door hem te bewenen. Als je hem werkelijk wilt terugvinden, span je dan in om hem te gaan zoeken waar hij is, zeer ver, zeer hoog in het licht. © Omraam Mikhaël Aïvanhov

Warme groet Jeltje

Thewis

Hebben en zijn. de rol van moeder krijg je als je kinderen HEBT, de rol van oma krijg je als je kleinkinderen HEBT, enz. doch dat is slechts een woordje, het heeft ook niets te maken met je ZIJN. ZIJN is wat je bent, wat je aller eigenste innerlijk IS. vanmorgen werd ik blij en gelukkig wakker, niets geen drama, een fijn gevoel dat alles goed is zoals het is, op dit moment. Is het niet zo dat een mens van drama houd? nog meer dan zich gelukkig voelen? Hoe kun je in godsnaam nu verdrietig zijn als je weet dat je zoon nu veel gelukkiger is dan hier op aarde? En wie er voor open staat wil troosten? Dankbaar zijn dat hij er mocht zijn voor een ieder, dat is iets wat velen nog zullen leren. Warmte en liefde zal hem verder dragen, een ongelooflijke stuwkracht geven. Dank je wel lieve Thewis dat ik er voor je mocht zijn. een dankbare 'moeder' 10-10-84/ 22-4-2016.

Warme groet Jeltje

Vandaag begraaf ik jou in mij

Vandaag begraaf ik jou in mij, niet in de aarde, niet in die kist, niet bij die bomen, in de ochtendmist. Daar ben jij niet, jij bent veilig in mij. Vandaag begraaf ik jou in mij, niet bij die steen daar in die lange rij, al die oude namen, daar hoor jij niet bij. Nee, vandaag begraaf ik jou in mij. Dan kan ik met je praten en je antwoord geven, dan blijf jij leven in mijn leven. Hier neem mijn ogen en kijk met mij, neem mijn voeten en loop met mij, we gaan naar huis toe, wij allebei. Vanaf vandaag leef jij in mij. Vandaag begraaf ik jou in mij. Ik zal je niet zoeken waar je niet bent. Blijf maar bij ons hier waar je iedereen kent. Jouw plaats aan tafel hou ik voor je vrij. We zullen lachen en weer plannen maken. Ik zal met je slapen en met jou ontwaken. Hier neem mijn mond en lach met mij, neem mijn handen en voel met mij. Wat je nog doen wou, doe ik erbij. Vanaf vandaag leef jij in mij. Haal weg dat kruis en al die witte bloemen. Verscheur de krant waarin ze jouw naam noemen. Hier neem mijn ogen en kijk met mij. Neem mijn hart en leef met mij. Want jouw dood is nu voorbij. Vanaf vandaag leef jij in mij... Ik zal twee levens leven, met jou in mij. Tekst: Belinda Meuldijk/Maarten Peters Album: Rob de Nijs

warme groet.

Lezing bij de crematie van Thewis Mulder.

Lieve lezer, 22 April is mijn zoon overleden ten gevolge van een hersentumor, en 28 April was de crematie. hij mocht 31 jaar worden. Ruim anderhalf jaar heb ik hem verzorgt en toen de vraag kwam wie het woord zou doen tijdens de crematie vond ik het niet meer dan logisch dat ik dat zelf ging doen Het leek mij goed om dit te delen met u, Van harte welkom, familie,vrienden, en iedereen die om welke reden dan ook verbonden is met Thewis, fijn dat u er bent en dat we met elkaar in deze verbondenheid Thewis in liefde willen dragen zodat Thewis dit kan voelen. Kaarsen worden ontstoken en het lied; wit licht van jeroen van koningsbrugge werd gedraaid. Ik lees u een stukje voor uit het Aquarius Evangelie van Levi Dowling. Hoofdstuk 54; 4-13. En dragers brachten het lichaam van de enige zoon ener weduwe, binnen om te worden gebalsemd; de wenende moeder volgde hem op de voet; haar verdriet was groot. En Jezus zeide: Goede vrouw, droog uw tranen; gij volgt nu slechts een ledige huls; uw zoon is daar niet in. Gij weent omdat uw zoon dood is. Dood is een wreed woord; uw zoon kan nooit sterven.Hij had hier in het stofkleed een hem opgedragen taak te volbrengen. Hij kwam, deed zijn werk en legde het stofkleed terzijde om over te gaan tot het volbrengen van opdrachten, die boven het bewustzijn uitgaan, en zo zal hij tenslotte de kroon van het volmaakte leven ontvangen. En wat uw zoon heeft en wat hij nog moet doen, moeten wij allen doen. Als gij nu uw verdriet koestert en uw smart de vrije teugel laat, zullen zij elke dag groter worden. Zij zullen uw gehele leven in beslag nemen tot u ten slotte niets meer bent dan een hoopje ellende, doorweekt van bittere tranen. In plaatst van hem te helpen, maakt gij, door uw groot verdriet, het uw zoon alleen maar moeilijk.hij zoekt nu uw troost zoals hij steeds heeft gedaan; is blij wanneer gij blij zijt; is bedroefd wanneer gij treurt. begraaf uw narigheden diep en glimlach om verdriet en verlies uzelf door de tranen van anderen te helpen drogen. Na gedane plicht komen geluk en vreugde; en vrolijkheid bemoedigt de harten van hen, die overgegaan zijn. Het zal voor velen van jullie een schok geweest zijn dat Thewis zo jong, naar onze begrippen, afscheid moest nemen van het aardse leven. Dat confronteerd enorm. Zij die de laatste tijd gesprekken met Thewis hebben gehad zullen weten dat het goed is zoals het nu gegaan is. De afgelopen tijd werd hij innerlijk rijper en wijzer en ik weet zeker dat er enkelen onder jullie zijn die van zijn ziek zijn enorm hebben geleerd, wellicht onbewust, inzichten die hij schonk en aanleiding werden om over de werkelijke belangrijke dingen in dit leven na te denken, niets gebeurt nooit voor niets. Wij allen krijgen ervaringen als levens lessen, en nooit meer dan je dragen kunt. Dat is een wet. Thewis sprak over rondjes draaien, een film zien, totdat hij de lessen had geleerd, en als de les geleerd was hield de film op. Je kunt de lessen accepteren of verwerpen, aan ieder de keus. We nemen- ieder op zijn eigen manier- afscheid van een persoon die we vrijwel allemaal op een andere manier hebben leren kennen. Door zijn ziekte leerde hij snel middels harde ervaringen. Dit afscheid is voor hem dan ook niet pijnlijk hij weet dat hij-vooral nu- een gelukkiger leven binnen gaat, immers de dood van het stoffelijke lichaam is een geboorte in de geestelijke wereld omringd door degenen van wie hij hield, zoals zijn grootvader. Er zijn geen redenen voor medelijden, er is wel een reden voor vreugde terwille van Thewis. Een aards mens denkt veelal aan zichzelf aan dat gene wat hij of zij zou willen of wensen. Maar de wensen van aardse mensen zijn ego-centrisch en vooral kortzichtig. Natuurlijk is zijn heengaan voor ons allemaal een verlies- Maar zou dat verlies de vreugde om het nu bestaande geluk van Thewis verdringen? Thewis zijn angsten zijn verdwenen, zijn gevoel van tekort schieten is weg, zijn vrede om het weerzien van geliefden ook met helpers, is er voor in de plaats gekomen, Ik ben dan ook ontzettend dankbaar dat ik vanaf deze kant hem mocht bijstaan. laten wij - tenminste proberen- nadat wij onze emotie's hebben doorgrond en hebben geuit, wat zeer belangrijk is, immers een wijs mens onderdrukt niets, vrede hebben met de situatie. Het is goed zoals het nu is. Niet tegenstaande de leegte die hij achter laat, onze aardse zintuigen bemerken hem niet meer maar hij zal, en Thewis wist dit, indien we er behoefte aan hebben, er zijn om ons te troosten, ons zijn geluk uit leggen, om ons zijn vrede door te geven mits je daar voor open wilt staan. Hij weet ook dat wij hem zouden begrijpen en dat wij zijn heengaan zouden accepteren zoals het is Thewis dankjewel voor al je kwetsbaarheid tijdens je verzorging. Ben je zeer dankbaar dat je me hierin vertrouwde. Weet dat mijn hart bij jou is. Hierna het gedicht van Hans stolp, eerder op dit Blog Geplaatst. Wil een ieder die dit leest zich bewust wordt van de boodschap hierin verweven.

Warme groet Jeltje. (helaas lukt het me niet om de alinia weer te geven)

rouwverwerking

http://www.aandachtvoorverliesenrouw.nl/index.html

Een site van Mettelina Baarda.

neem eens een kijkje bij haar.

ga maar, Hans Stolp.

Weet dat mijn hart bij jou is Jij, mijn lief, als ik in gedachten stilsta bij de reis die jij maakt, verheug ik mij in de vreugde en de liefde die jou vanaf het eerste moment dat je de geestelijke wereld betreedt, ten deel vallen. Ik zie het voor mij, hoe Christus jou met zijn liefde omhult. Ik zie het licht van de engelen die jou begeleiden. Ik zie de geliefden voor mij die jou opwachten en verder helpen. Ga je weg in vrede en weet dat ook ik in liefde aan jou denk en in gedachten bij je ben bij de reis die je maakt. Op jouw reis leg je stap voor stap alles af wat onvolgroeid en onvolmaakt is, zodat je uiteindelijk alleen nog maar uit louter licht en liefde zult bestaan. Wat gun ik het jou om los te mogen laten wat je op aarde soms zo zwaar viel, je verdriet deed en je belastte. Ga je weg in vrede en geniet met volle teugen van het licht dat jou ten deel valt en van de stralende liefdesmens die je gaandeweg wordt. En weet dat ik in liefde aan je denk en in gedachten bij je ben bij de reis die je maakt. Ga maar en weet dat mijn hart met jou is. ~Hans Stolp

voor mijn zoon Thewis; 10-10-84/ 22-4-2016 warme groet Jeltje

Ga maar ; Kagib.

Ga maar. Ik laat je gaan. Ik laat je los. Er wacht je een nieuw bestaan. Ik laat je gaan. Mijn hart is vrij, mijn hart is blij, ik laat jou vrij. Dankbaar voor onze momenten. Een gezamenlijke dans. Gegrepen elke kans, tot ontmoeting, verbinding. De durf tot uitspreken. Verwijdering en verzoening. Een omarming van jou als een warme deken. De ontroering, in vervoering. Kijken naar jou. Jouw daden, jouw woorden. Jouw oprechtheid, jouw zachtheid. Maar ben niet bang, het doet geen pijn dit afscheid. Ik koester je. Je verwarmt me. Ik draag je. Ga nu maar. Het is klaar. Kagib

Warme groet Jeltje

Het hiernamaals, Thorwald Dethlefsen.

HET HIERNAMAALS Algemeen geldende uitspraken over het hiernamaals worden bemoeilijkt door het feit dat het hiernamaals geen homogeen beeld laat zien, maar dat het net zo gedifferentieerd is als de ontwikkelingsstadia van het menselijk bewustzijn. Het hiernamaals is een astrale wereld en dus een gebied waar alleen beelden zijn, waar de vormen met de meest verschillende geestelijke inhoud overeenkomen. De ziel van een gestorvene bereikt op grond van de wet van resonantie dat niveau in het hiernamaals, dat met de meegebrachte toestand van bewustzijn overeenkomt. Elke ziel komt bijgevolg in haar hiernamaals, dat uiteindelijk alleen het eigen bewustzijn in vormen weerspiegelt. Een gestorvene ervaart het hiernamaals vaak als landschap waarvan uiterlijk een stemming met de hoedanigheid van de ziel overeenkomt. De beschrijvingen van het hiernamaals reiken van de diepste gruwelijkheid tot aan de beschrijving van schitterende landschappen. Onze tot nu toe opgedane ervaringen hebben aangetoond dat het hiernamaals met de toestand van het bewustzijn van de ziel overeenkomt en dat bijgevolg ook alle andere wezens ongeveer op dezelfde trap van ontwikkeling thuishoren. Er is contact met andere zielen en wezens en klaarblijkelijk zelfs een verder leren. Hulp van hoger ontwikkelde wezens valt alleen hem ten deel, die om deze hulp vraagt. Na de lichamelijke dood worden de eigen fouten die men tijdens het leven heeft begaan vaak op slag duidelijk. Laat men de hele donkere sferen buiten beschouwing, dan wordt het verblijf in het hiernamaals als zo aangenaam gevoeld dat niemand meer in de materiële wereld terug wil. Alleen het besef van de eigen fouten leidt tot de wens om te vereffenen en weer goed te maken en tenslotte tot het inzicht, nog eens te moeten incarneren. Het hiernamaals is net zo gedifferentieerd en verschillend als onze aardse wereld. Daar een ziel alleen door het sterven niet wezenlijk rijper of verstandiger wordt, zijn in het hiernamaals domheid en wijsheid net zo verdeeld als bij ons op aarde, wat vaak door de aanhangers van het spiritisme over het hoofd wordt gezien. De kans om door spiritistische mediums boodschappen van werkelijk hoge spirituele kwaliteit te krijgen is veel en veel geringer dan alleen de persoonlijke meningen en geloofsovertuigingen van willekeurige onontwikkelde zielen te ontvangen. Thorwald Dethlefsen

Warme groet Jeltje

Symptomen van rouw

warme groet